Net 30 foto's geupload, ik moest nog inhalen sinds Kerst! Periode van 25 december tot 22 januari, te vinden na de foto's van onze safari (net na de zebra's dus) :
https://picasaweb.google.com/lindejanssens/LindeInKigoma?authkey=Gv1sRgCMb68c_p0ce5lgE#
donderdag 17 februari 2011
woensdag 9 februari 2011
Tot zover de kikkersprong...
Eerst een mededeling: ik verhuis vandaag of morgen naar Bangwe voor mijn laatste 3 weken. Daar is geen internet. Ik kom nog af en toe naar Aqualodge voor mails, maar skypen zal er niet meer inzitten. Maar dan heb ik 's avonds toch mijn kindjes in plaats van alleen op mijn kamer te zitten.
Verder : Even bloggen omdat mij iets van het hart moet.
Verder : Even bloggen omdat mij iets van het hart moet.
Mijn beste maatje hier is onze oudste jongen in Bangwe, die in januari net het middelbaar gestart is. Ik dacht, ik houd een beetje in de gaten of hij wel naar school gaat, of hij huiswerkhulp nodig heeft... Ik moet zeggen, ik ben in eerste instantie onder de indruk van de cursussen. In tegenstelling tot het zeer kwaliteitsloze lagere onderwijs hier, zijn zijn biologie en fysica van het niveau van een eerste jaar middelbaar bij ons. Over de manier waarop het gegeven wordt kan ik natuurlijk geen uitspraken doen. Wat ik wel weet dat hier voor de meesten wel een probleem is, is dat alle lessen in het middelbaar in het Engels worden gegeven, en hun basiskennis Engels daar niet voldoende voor is. Voor hele verhalen zoals een les geschiedenis, kan dat een probleem zijn.
Goed, de eerste paar weken ging hij heel gemotiveerd naar school, maakte hij zonder dat we het moesten vragen zelf huiswerk als hij thuiskwam... Blij de kans te krijgen om te mogen verder studeren (middelbaar is hier echt wel "verder studeren" voor velen, hij zit als zeventienjarige in het eerste jaar en is allesbehalve de enige op die leeftijd).
Vorige week heeft hij een paar dagen gemankt. Het duurde nogal lang, en een twintigtal keer vragen "waarom?", tegen dat ik een antwoord kreeg waarom zijn been pijn deed. "School" - "Heb je sportles gehad?" - "Nee." - "Wat dan?" - "We hebben moeten springen" - "Waarom?" - "..."
Soit, ik weet niet waarom, maar ze hadden dus als klassikale straf een rondje kikkersprong rond de school moeten doen. Gewoon, gehurkt springen dus. Ik moet zeggen, hij heeft een dag of 3 niet kunnen lopen, maar mijn idee was op dat moment: 'Toch liever dat dan dat ze klop krijgen...'
U voelt het al aankomen. Kon hij vorige week niet lopen, kan hij deze week niet zitten noch op zijn rug liggen. Hij vertelde me gisteren dat hij en een paar vrienden eergisteren 8 stokslagen op het achterwerk hadden gehad, en gisteren nog eens 5. Da's dus klop krijgen op de blauwe plek die je hebt van de dag ervoor. Eergisteren omdat ze de wc's weigerden te kuisen, gisteren omdat ze ze gekuist hadden maar het volgens de leerkracht niet goed genoeg gedaan was.
Ik ben waarschijnlijk ook de enige tegen wie hij het vertelt, want de broeders hebben vast iets van "het zal wel je verdiende loon geweest zijn". Van mij en Marieke weten ze al dat zoiets in België niet gebeurt, en we daar ook helemaal geen voorstander van zijn. En ik moet zeggen, zoals ons gesprek gisteren liep, vrees ik voor zijn schoolmotivatie. Leergierig is hij gelukkig wel nog (vraagt zelf om bijles Engels), maar ik hoorde hem echt niet graag zeggen dat de school slecht is en Afrika slecht is.
Ik ben waarschijnlijk ook de enige tegen wie hij het vertelt, want de broeders hebben vast iets van "het zal wel je verdiende loon geweest zijn". Van mij en Marieke weten ze al dat zoiets in België niet gebeurt, en we daar ook helemaal geen voorstander van zijn. En ik moet zeggen, zoals ons gesprek gisteren liep, vrees ik voor zijn schoolmotivatie. Leergierig is hij gelukkig wel nog (vraagt zelf om bijles Engels), maar ik hoorde hem echt niet graag zeggen dat de school slecht is en Afrika slecht is.
Ik heb hier al geleerd dingen te relativeren, vooral door er cynisch mee om te gaan. Assertief zijn als het nodig is, maar het verder niet aan je hart laten komen, en dan wordt alles grappig. Dat werkt perfect voor mensen die ambetant doen tegen mij, organisatorisch geklojo, het zeer frequente geroddel over iedereen.
Maar iets als dit, daarvan weet ik niet wat ik ermee aan moet. Zoiets doet mij echt pijn, en ik kan er niks aan doen. Ik zou het beste van de twee werelden willen samen nemen: het onderwijs van België, de familiale sfeer en solidariteit van hier, de efficiëntie van België (ondanks veel administratieve rompslomp, toegegeven), de stressloosheid en natuur van hier...
Maar iets als dit, daarvan weet ik niet wat ik ermee aan moet. Zoiets doet mij echt pijn, en ik kan er niks aan doen. Ik zou het beste van de twee werelden willen samen nemen: het onderwijs van België, de familiale sfeer en solidariteit van hier, de efficiëntie van België (ondanks veel administratieve rompslomp, toegegeven), de stressloosheid en natuur van hier...
Ik ben zeker en vast niet de enige die dat wil.
woensdag 2 februari 2011
"I have a great ambition to speak to you."
Sorry sorry sorry voor het gebrek aan een hele maand blog! Langs een kant gewoon te druk gehad, langs de andere kant een tijdje gewacht op internet (dat er nu sinds een week of 2 wel terug is in Aqualodge, na 3 maand zonder). Langs nog een helemaal aparte kant kan ik 3/4 van wat hier gebeurt gewoon niet bloggen wegens lichtjes (of erg) schandalig. So so so scandalous. Ik weet het, ik moest me schamen dat ik meedoe aan zelfcensuur. Sla me later maar.
Slaan, daar doen ze hier nog steeds aan mee (mooi bruggetje, geef maar toe!). Voor de stomste dingen eerst. Omdat iemand het water in de ijskast vergeten zetten is bijvoorbeeld. En tja, warm water drinken dat kan toch niet zijn. Dat ze al blij mogen zijn dat er water IS, dat vergeten ze natuurlijk tot het tegendeel waar is. Momenteel zit de hele stad (en wat wij deelgemeenten zouden noemen) namelijk al een paar dagen zonder water. Het gerucht doet de ronde dat dat komt omdat Tanesco (de nationale elektriciteitsmaatschappij, met een fabriek gevestigd in Kigoma) de watercentrale (ook eigendom van de staat dacht ik, maargoed) heeft afgesloten van elektriciteit. De kiekens!
En verder... jah, hier is natuurlijk immens veel gebeurd ondertussen. Het komt erop neer dat een van de broeders met wie ik moet samenwerken (jawel, degene die kindjes slaat) geld als gestolen heeft aangegeven dat niet gestolen was (voor de goede verstaander: het zelf heeft opgebruikt), een paar van onze kinderen spreekverbod heeft gegeven tegen mij en Marieke, en kort gezegd gewoon een slecht mens is die dringend buiten moet. Als ik daarmee in het openbaar teveel heb gezegd, so be it, de details zijn nog een pak schandaliger. Mail me maar als je het echt wil weten, of wacht tot ik thuis ben :-).
Er is ook, toen we uitgingen een paar weken geleden, "iets" in de drank van een van onze medebroeders gedaan, die zich bijgevolg nogal... onbetamelijk gedragen heeft. Nu goed, over die mens is verder geen kwaad woord te spreken, en hij schaamde zich dood achteraf, en ik wil hem echt niet zwart maken (dat is hij al, muaha), dus details ook enkel op aanvraag.
Anderzijds zit ik met een stalker, woehoew! Dat weze de jongeman die mij de prachtige zinsnede heeft verteld die nu mijn blogtitel is. Hij zou me eveneens vertellen hoe hij zich voelde nadat hij mij ocharm 3 keer was tegengekomen op straat, en is vorig weekend 's avonds in Bangwe langsgekomen (in't donker in een community, hoe onbeleefd). Hij was bijgevolg meteen omsingeld door de broeders ^^. Hoewel, sindsdien heb ik hem niet meer gezien, misschien is hij nu toch wat afgeschrikt.
Waar ik wél ga op letten, is af en toe een van de broeders meenemen ter gezelschap als ik 's avonds naar Aqualodge wandel. Nooit echt problemen gehad, en waarschijnlijk zal ik inderdaad al die aandacht missen eens terug in België, maar de mannen op straat worden steeds vrijpostiger. Meestal blijft het bij "I love you" 's, maar nu Marieke vertrokken is merken ze dat ik alleen wandel, en dat brengt risico's mee.
Aan Marieke en Ruben: neem het niet persoonlijk dat ik jullie zo laat vermeld, maar het paste gewoon mooier in mijn structuur ;-). Bij deze: Marieke en Ruben zijn vertrokken!!! En ja, ik mis jullie!!! En de kindjes missen jullie ook natuurlijk... ze vragen meermaals waar jullie zijn, en hoe het gaat. Ruben was, en is nog steeds, een lokale held in Kigoma wegens zijn geweldige Swahili. Marieke, ik heb Eze niet meer je naam horen roepen in zijn slaap, maar da's vast omdat ik niet wakker word van die dingen ;-). Ik moet wel zeggen dat ik nu een nog betere band aan het krijgen ben met de kinderen, en zelfs met de broeders, maar da's normaal denk ik. Niemand meer om Nederlands tegen te praten he. Ik wens jullie een geweldig aanpassingsvermogen thuis! Misschien helpt het om te weten dat hier voor januari nog NIEMAND salaris of community-geld gekregen heeft, en we dus zo goed als geen ontbijt krijgen en bitter weinig eten 's avonds. Toch wel iets waar jullie het beter mee hebben :-).
En verder, ik ga zeker dingen vergeten he... Maar vanaf nu kan ik wat vaker kortere berichtjes typen, dus ik haal mezelf nog wel in! Dan vertel ik nog wel over waar we mee bezig zijn in Bangwe (het laten erkennen als orthopedagogisch centrum, jeuj, massa's voorwaarden proberen halen enzo) en over de nieuwe stagiairs/vrijwilligers die gaan aankomen en alle problemen om ze slaapplaats te geven en van die dingen.
Wat ik nu juist nog wil vermelden: dit weekend HIV-test met onze jongeren. Ik hoop bij God (echt waar, bij God) dat er geeneen positief is... De twee kinderen (broers) van 10 en 13 wiens beide ouders gestorven zijn aan aids en dus een gigantisch risico lopen, zullen we apart bloed afnemen om zelf te testen, zonder initieel te zeggen waarvoor. Ik zou zeggen, spannend, maar dat klinkt te leuk.
Excuus voor de minder aangename afsluiter (en ook wel andere delen van het verhaal). U kan bij deze meteen blij zijn zolang niks van mij gehoord te hebben ;-)
Tot de volgende
x Linde
Aan Marieke en Ruben: neem het niet persoonlijk dat ik jullie zo laat vermeld, maar het paste gewoon mooier in mijn structuur ;-). Bij deze: Marieke en Ruben zijn vertrokken!!! En ja, ik mis jullie!!! En de kindjes missen jullie ook natuurlijk... ze vragen meermaals waar jullie zijn, en hoe het gaat. Ruben was, en is nog steeds, een lokale held in Kigoma wegens zijn geweldige Swahili. Marieke, ik heb Eze niet meer je naam horen roepen in zijn slaap, maar da's vast omdat ik niet wakker word van die dingen ;-). Ik moet wel zeggen dat ik nu een nog betere band aan het krijgen ben met de kinderen, en zelfs met de broeders, maar da's normaal denk ik. Niemand meer om Nederlands tegen te praten he. Ik wens jullie een geweldig aanpassingsvermogen thuis! Misschien helpt het om te weten dat hier voor januari nog NIEMAND salaris of community-geld gekregen heeft, en we dus zo goed als geen ontbijt krijgen en bitter weinig eten 's avonds. Toch wel iets waar jullie het beter mee hebben :-).
En verder, ik ga zeker dingen vergeten he... Maar vanaf nu kan ik wat vaker kortere berichtjes typen, dus ik haal mezelf nog wel in! Dan vertel ik nog wel over waar we mee bezig zijn in Bangwe (het laten erkennen als orthopedagogisch centrum, jeuj, massa's voorwaarden proberen halen enzo) en over de nieuwe stagiairs/vrijwilligers die gaan aankomen en alle problemen om ze slaapplaats te geven en van die dingen.
Wat ik nu juist nog wil vermelden: dit weekend HIV-test met onze jongeren. Ik hoop bij God (echt waar, bij God) dat er geeneen positief is... De twee kinderen (broers) van 10 en 13 wiens beide ouders gestorven zijn aan aids en dus een gigantisch risico lopen, zullen we apart bloed afnemen om zelf te testen, zonder initieel te zeggen waarvoor. Ik zou zeggen, spannend, maar dat klinkt te leuk.
Excuus voor de minder aangename afsluiter (en ook wel andere delen van het verhaal). U kan bij deze meteen blij zijn zolang niks van mij gehoord te hebben ;-)
Tot de volgende
x Linde
vrijdag 24 december 2010
We hebben God gezien...
...Een dikke week geleden ondertussen. Als ik kon, had ik een blog geschreven toen we in Serengeti en Ngorongoro zelf waren, de dichterlijkheid had ervan af gespat.
Maar dus: we zijn op reis geweest van de 9de tot de 16de december. Ruben, Marieke, Sarah en ik. We zijn naar Mwanza gegaan (de tweedegrootste stad van Tanzania), op safari in Serengeti voor 2 dagen en 2 nachten, op safari in Ngorongoro voor 1 dag en 1 nacht, en dan teruggereden doorheen Serengeti naar Mwanza om daar nog een dagje te blijven en te shoppen. Voor wie niet zo geupdate is in z'n geografische/toeristische kennis: Serengeti is het grootste natuurreservaat van Afrika, het mooiste in de wereld en het tweedegrootste in de wereld (vraag mij nu niet wat het grootste dan is). Het loopt door tot in Kenya. Ngorongoro is een gigantische voormalige vulkaankrater, die na een aardbeving een paar miljoen jaar geleden een prachtige vruchtbare plek geworden is waar heel veel dieren hun thuis vinden.
Wel, we hebben God dus gezien. Het werken voor de Broeders van Liefde heeft z'n vruchten afgeworpen, of ze hebben allemaal een hele week gebeden voor ons, geen idee. Het was de beste safari ever, elke volgende zal een teleurstelling zijn, zelfs de gids was meermaals onder de indruk. We hebben alle mogelijke dieren gezien die we konden zien (behalve de neushoorn, maar daar zijn er maar 22 van in heel Ngorongoro, en geen enkele in Serengeti), terwijl sommige mensen 10 dagen op safari gaan en het met een paar zebra's en giraffen moeten stellen. Er is 1% kans dat je een luipaard ziet, evenveel voor een leeuw. We zagen de eerste dag al een luipaard met welpjes, een halfuur erna een leeuwenkoppel op een meter afstand, de dag erna een hele leeuwenfamilie met welpjes (een stuk of 10 leeuwen bij elkaar), de laatste dag nog een luipaard en een leeuwin die een halve meter naast ons lag te slapen. Niet overdreven, letterlijk een halve meter.
Wie mij kent, weet dat ik een kattenmens ben, en een leeuw bijna kunnen aanraken voor mij sowieso al een teken van God is (als je het dan toch zo religieus wilt bekijken). Daarbij komt nog dat Ngorongoro de mooiste plaats is die ik in mijn leven ooit gezien heb. Het is terecht een van de wereldwonderen. Met onze verdraaide Westerse geest hadden we veel te vaak het gevoel "we zijn hier precies in een pretpark". Combinatie van de hobbels en de exotische decoratie.
We hebben zowel in Serengeti als Ngorongoro gelogeerd op een camping. Best vreemd als er een giraf langsloopt als je naar de wc gaat, er 's nachts een buffel naast je tent staat te grazen, of er 's morgens een olifant uit de watertank komt drinken. Tja, eigenlijk kan ik het niet beschrijven. Het was prachtig.
Ik heb nog 10 minuutjes, en probeer er nog wat foto's op te krijgen. Het zullen er niet veel meer zijn, sorry daarvoor... Van Bangwe staan er ook nog een paar extra op. Morgen kerstfeestje, ben benieuwd! Met mijn eerste Afrikaanse kleed.
Zalige kerst iedereen! Voor de eerste keer in mijn leven dat het een witte is, zit ik hier... Naja, lekker warm :-)
Knuf!
Linde
Maar dus: we zijn op reis geweest van de 9de tot de 16de december. Ruben, Marieke, Sarah en ik. We zijn naar Mwanza gegaan (de tweedegrootste stad van Tanzania), op safari in Serengeti voor 2 dagen en 2 nachten, op safari in Ngorongoro voor 1 dag en 1 nacht, en dan teruggereden doorheen Serengeti naar Mwanza om daar nog een dagje te blijven en te shoppen. Voor wie niet zo geupdate is in z'n geografische/toeristische kennis: Serengeti is het grootste natuurreservaat van Afrika, het mooiste in de wereld en het tweedegrootste in de wereld (vraag mij nu niet wat het grootste dan is). Het loopt door tot in Kenya. Ngorongoro is een gigantische voormalige vulkaankrater, die na een aardbeving een paar miljoen jaar geleden een prachtige vruchtbare plek geworden is waar heel veel dieren hun thuis vinden.
Wel, we hebben God dus gezien. Het werken voor de Broeders van Liefde heeft z'n vruchten afgeworpen, of ze hebben allemaal een hele week gebeden voor ons, geen idee. Het was de beste safari ever, elke volgende zal een teleurstelling zijn, zelfs de gids was meermaals onder de indruk. We hebben alle mogelijke dieren gezien die we konden zien (behalve de neushoorn, maar daar zijn er maar 22 van in heel Ngorongoro, en geen enkele in Serengeti), terwijl sommige mensen 10 dagen op safari gaan en het met een paar zebra's en giraffen moeten stellen. Er is 1% kans dat je een luipaard ziet, evenveel voor een leeuw. We zagen de eerste dag al een luipaard met welpjes, een halfuur erna een leeuwenkoppel op een meter afstand, de dag erna een hele leeuwenfamilie met welpjes (een stuk of 10 leeuwen bij elkaar), de laatste dag nog een luipaard en een leeuwin die een halve meter naast ons lag te slapen. Niet overdreven, letterlijk een halve meter.
Wie mij kent, weet dat ik een kattenmens ben, en een leeuw bijna kunnen aanraken voor mij sowieso al een teken van God is (als je het dan toch zo religieus wilt bekijken). Daarbij komt nog dat Ngorongoro de mooiste plaats is die ik in mijn leven ooit gezien heb. Het is terecht een van de wereldwonderen. Met onze verdraaide Westerse geest hadden we veel te vaak het gevoel "we zijn hier precies in een pretpark". Combinatie van de hobbels en de exotische decoratie.
We hebben zowel in Serengeti als Ngorongoro gelogeerd op een camping. Best vreemd als er een giraf langsloopt als je naar de wc gaat, er 's nachts een buffel naast je tent staat te grazen, of er 's morgens een olifant uit de watertank komt drinken. Tja, eigenlijk kan ik het niet beschrijven. Het was prachtig.
Ik heb nog 10 minuutjes, en probeer er nog wat foto's op te krijgen. Het zullen er niet veel meer zijn, sorry daarvoor... Van Bangwe staan er ook nog een paar extra op. Morgen kerstfeestje, ben benieuwd! Met mijn eerste Afrikaanse kleed.
Zalige kerst iedereen! Voor de eerste keer in mijn leven dat het een witte is, zit ik hier... Naja, lekker warm :-)
Knuf!
Linde
woensdag 22 december 2010
fotootjes
fotooos!
zie picasa!
geen tijd meer voor die van de reis en God, maar die komen ooit nog wel. deze zijn van bangwe. ons weekendje daar, en algemene gezelligheid.
en volgende keer blog ik ook, beloofd!
zie picasa!
geen tijd meer voor die van de reis en God, maar die komen ooit nog wel. deze zijn van bangwe. ons weekendje daar, en algemene gezelligheid.
en volgende keer blog ik ook, beloofd!
woensdag 8 december 2010
"Nice, you're doing protection"
Dusss... ik heb 24min om te bloggen en er moet heeeeeeel veel in. Bij voorbaat excuus voor de chaos.
We vertrekken met ons 4tjes (Marieke, Ruben, Sarah en ik) morgen naar Mwanza en Serengeti voor een week. Half5 vertrekken, tzal pijn doen.
Twee weken geleden heb ik met Katrin en Annelies, die ondertussen vertrokken zijn om te gaan reizen in Tanzania, het vluchtelingenkamp Nyarugusu bezocht. Daar wonen 60 000 mensen, en tis opgestart in 1996. Dat zijn dus niet zo van die tentjes gelijk ge op het nieuws ziet. Die mensen wonen daar permanent, de meesten al meer dan 10 jaar. Alle kindjes die daar rondlopen zijn geboren in het kamp. Op't eerste zicht is het daar zo erg nog niet. Het voelt als een gigantisch dorp, en ze hebben precies alles wat ze moeten hebben. Er is een markt, een ziekenhuis, scholen... Alleen geen eten en geen werk. Alle kinderen kunnen gratis naar een school van degelijke kwaliteit, maar zijn danig ondervoed. Tot daar de basics, als ik tijd over heb typ ik nog genuanceerdere indrukken (de stress van een internetcafe...).
Na het kamp ben ik een goeie halve week ziek geweest, iets darmbacterie achtigs. We hadden er allemaal last van, dus twas van iets te eten, maar ik was de enige die er echt ziek van was. Dankzij antibiotica ben ik er gelukkig net tegen mijn verjaardag bovenop geraakt. En die was tof ^^. Tegelijk een afscheidsfeestje voor Katrin en Annelies, die de dag erna vertrokken, en Ruben die in Maendeleo ging wonen. Het was een week van feestje.
Bangwe: Het voorbije weekend zijn Marieke en ik er blijven logeren en twas suuuupertof! Oh, en ook, we hebben een vergadering gehad met broeder Stan, en de verantwoordelijke van Bangwe is veranderd, en nu gaan we de hele community nieuw leven inblazen met het nieuwe team. Kwaliteitsverbetering enzo. Deze voormiddag onze eerste vergadering gehad en die is heel goed verlopen. Of het in praktijk ook goed gaat, volgt later.
Maar het weekend dus: eeeecht heel gezellig. Mijn blogtitel komt van het boodschappen gaan doen met een paar kindjes zaterdagvoormiddag, omdat Marieke en ik zondag zouden koken voor iedereen. Een van de kindjes was wegdromend weggelopenm we waren hem bijna kwijt int stad maar ik zag em nog net de hoek omgaan, riep de longen uit mijn lijf maar hij hoorde me niet, en ben er dan maar moeten achter lopen. Hilariteit van de buurt alom. Een blanke die Youssouf roept. En toen zei een man tegen mij: "Nice, you're doing protection". Bij deze, ik zit hier nu twee maand en NU zeggen ze dat mijn naam iets betekent in het Swahili. Toevallig is dat net "to protect, take care of". Komt dat even goed uit.
Zondag hebben we enorm afgezien met het koken. We dachten dat chipsi mayai (frietjes met ei) een goed idee zou zijn. Hadden we ons daar even op misrekend. Ze vonden het lekker, maar 20kg friet schillen en snijden en bakken is geen lachertje. Ei bakken in een grote diepe kom op een houtvuur is dat evenmin. Tegen dat we konden eten was het 3u in de namiddag...
Zaterdag is een verhaal apart... Baraka, onze oudste social (17/18 jaar) had net toelating gekregen voor het middelbaar onderwijs. Blijkbaar is dat hier maar voor 1/3 weggelegd, en hij was dus dolgelukkig. Ik heb nog nooit iemand zo vaak horen zeggen dat hij van school houdt en van God houdt... en ok, dat hij poepeloerezat thuiskwam in de namiddag zat er zeker voor iets tussen. Half hilarisch en half zorgwekkend, inclusief huilbuien voor de rest van de dag.
Vreemd hoe ze hier met alcohol omgaan. Seks voor het huwelijk is heel erg taboe, je ziet aan koppels op straat niet dat ze een koppel zijn, maar alcoholmisbruik is redelijk algemeen aanvaard. Soit, moesten we ook eens meegemaakt hebben. "Linda" - "Yes" - "I love school!" ... "Linda" - "Yes" - "I love school!" - "I know, you told me" - "Who told you?? Isidore?" - "No, you told me" - "Oh, good..." En dat de hele namiddag door :p
Soitm tof weekend over het algemeen, geen foto's wegens tijdgebrek. Hopelijk binnen twee weken, met safarifotoos erbij.
Groet,
Linde
We vertrekken met ons 4tjes (Marieke, Ruben, Sarah en ik) morgen naar Mwanza en Serengeti voor een week. Half5 vertrekken, tzal pijn doen.
Twee weken geleden heb ik met Katrin en Annelies, die ondertussen vertrokken zijn om te gaan reizen in Tanzania, het vluchtelingenkamp Nyarugusu bezocht. Daar wonen 60 000 mensen, en tis opgestart in 1996. Dat zijn dus niet zo van die tentjes gelijk ge op het nieuws ziet. Die mensen wonen daar permanent, de meesten al meer dan 10 jaar. Alle kindjes die daar rondlopen zijn geboren in het kamp. Op't eerste zicht is het daar zo erg nog niet. Het voelt als een gigantisch dorp, en ze hebben precies alles wat ze moeten hebben. Er is een markt, een ziekenhuis, scholen... Alleen geen eten en geen werk. Alle kinderen kunnen gratis naar een school van degelijke kwaliteit, maar zijn danig ondervoed. Tot daar de basics, als ik tijd over heb typ ik nog genuanceerdere indrukken (de stress van een internetcafe...).
Na het kamp ben ik een goeie halve week ziek geweest, iets darmbacterie achtigs. We hadden er allemaal last van, dus twas van iets te eten, maar ik was de enige die er echt ziek van was. Dankzij antibiotica ben ik er gelukkig net tegen mijn verjaardag bovenop geraakt. En die was tof ^^. Tegelijk een afscheidsfeestje voor Katrin en Annelies, die de dag erna vertrokken, en Ruben die in Maendeleo ging wonen. Het was een week van feestje.
Bangwe: Het voorbije weekend zijn Marieke en ik er blijven logeren en twas suuuupertof! Oh, en ook, we hebben een vergadering gehad met broeder Stan, en de verantwoordelijke van Bangwe is veranderd, en nu gaan we de hele community nieuw leven inblazen met het nieuwe team. Kwaliteitsverbetering enzo. Deze voormiddag onze eerste vergadering gehad en die is heel goed verlopen. Of het in praktijk ook goed gaat, volgt later.
Maar het weekend dus: eeeecht heel gezellig. Mijn blogtitel komt van het boodschappen gaan doen met een paar kindjes zaterdagvoormiddag, omdat Marieke en ik zondag zouden koken voor iedereen. Een van de kindjes was wegdromend weggelopenm we waren hem bijna kwijt int stad maar ik zag em nog net de hoek omgaan, riep de longen uit mijn lijf maar hij hoorde me niet, en ben er dan maar moeten achter lopen. Hilariteit van de buurt alom. Een blanke die Youssouf roept. En toen zei een man tegen mij: "Nice, you're doing protection". Bij deze, ik zit hier nu twee maand en NU zeggen ze dat mijn naam iets betekent in het Swahili. Toevallig is dat net "to protect, take care of". Komt dat even goed uit.
Zondag hebben we enorm afgezien met het koken. We dachten dat chipsi mayai (frietjes met ei) een goed idee zou zijn. Hadden we ons daar even op misrekend. Ze vonden het lekker, maar 20kg friet schillen en snijden en bakken is geen lachertje. Ei bakken in een grote diepe kom op een houtvuur is dat evenmin. Tegen dat we konden eten was het 3u in de namiddag...
Zaterdag is een verhaal apart... Baraka, onze oudste social (17/18 jaar) had net toelating gekregen voor het middelbaar onderwijs. Blijkbaar is dat hier maar voor 1/3 weggelegd, en hij was dus dolgelukkig. Ik heb nog nooit iemand zo vaak horen zeggen dat hij van school houdt en van God houdt... en ok, dat hij poepeloerezat thuiskwam in de namiddag zat er zeker voor iets tussen. Half hilarisch en half zorgwekkend, inclusief huilbuien voor de rest van de dag.
Vreemd hoe ze hier met alcohol omgaan. Seks voor het huwelijk is heel erg taboe, je ziet aan koppels op straat niet dat ze een koppel zijn, maar alcoholmisbruik is redelijk algemeen aanvaard. Soit, moesten we ook eens meegemaakt hebben. "Linda" - "Yes" - "I love school!" ... "Linda" - "Yes" - "I love school!" - "I know, you told me" - "Who told you?? Isidore?" - "No, you told me" - "Oh, good..." En dat de hele namiddag door :p
Soitm tof weekend over het algemeen, geen foto's wegens tijdgebrek. Hopelijk binnen twee weken, met safarifotoos erbij.
Groet,
Linde
donderdag 18 november 2010
"Die Afrikanen, da's toch iets raars he"
Hoihoi alle lieverds thuis!
Blogtitel = een van Sarah's beroemde uitspraken. Al een hele tijd geleden, maar vrij relevant voor wat ik nu wou schrijven :-). Ook zo een van die dingen die je enkel kan zeggen als je hier bent, moesten we het in Belgie proberen waren we racistisch.
Dus, euhm, ik heb nu even geen idee wat het belangrijkste is van de voorbije 3 weken. De foto's stonden er al op, dus dat is vooral uitgaan in Kibo ("The place of the Devil", als je naar de blog van Marieke en Ruben kijkt), en hele dagen in Bangwe zijn, op bezoek gaan bij Pius, en verkiezingen.
De verkiezingen zijn hier heel rustig verlopen! Ik had een beetje een Belgisch gevoel, zo mensen die aanschuiven bij scholen die voor de gelegenheid zijn omgedoopt tot stembureau. De regerende partij heeft heel veel zetels verloren, maar regeert nog steeds, al heeft een van de broeders me wijsgemaakt dat ze eigenlijk verloren hadden en het probeerden te verdoezelen. Tot daar mijn bronnen, veel mogelijkheid om zoiets te dubbelchecken heb ik niet :p.
Zoals beloofd, eerst een lijstje met de geweldige verleidingszinnen die hier al op ons zijn toegepast. En ja, deze blogpost is chaotisch, net zoals mijn hoofd na meer dan anderhalf uur internetcafe en veel te veel te doen en nog een halfuurtje om te beslissen wat ik te zeggen heb! ^^
Het lijstje dus, op volgorde van humorwaarde:
1. Een heel erg dronken jongeman die in Kibo (disco) voor Fabian (een Duitse leeftijdsgenoot die we hier hebben leren kennen) zijn penis bovenhaalde met de mededeling "Look, I'm a Masai!". Waarop Fabian aan mij kwam vragen als Afrikanist in het gezelschap "What's special about Masai penises?"
2. "Can you help me wash my back?" tijdens de zwemactiviteit van Maendeleo in Aqualodge. Ik dacht dat de jongeman bij Maendeleo hoorde, maar hij zat te wachten tot de blanke meisjes het water ingingen, om dan te vragen of ik zeep had.
3. Een jongen die na 10 minuten conversatie weg moest, en zich ervan wou verzekeren dat ik hem niet zou vergeten: "Will you remember me? Remember my name. I won't forget you! I can never forget you!"... en dan een kwartier later bij Marieke gaan polsen wat mijn naam ook weer was.
4. Bij gebrek aan een goeie kennis van het Engels: "(jongen)Can you give my phone number? - (ik)No - (jongen)Why not? - (ik)Because I don't have it". En dezelfde twee jongens: "She's beautiful". Bij het aanspreken van Marieke en mij tegelijk, weliswaar.
5. Niet bedoeld als verleiding hoop ik, maar een van de broeders in Bangwe vertelde me dat hij de buurvrouwen toen ze water kwamen halen over mij had horen roddelen in het Swahili. "They were saying you have a very nice posture. Even me, I think it's perfect. Yes, you have a perfect posture."
6. Wat ze hier algemeen heel vaak doen: simpelweg "I love you! I need you!" als je gewoon langsloopt op straat.
As you see, hier wonen kan niet slecht zijn voor een meisje haar zelfvertrouwen. Net zo min als voor ervaring in tactieken om die gasten dan ook af te schepen... Anders waren we hier allemaal al 5 keer getrouwd.
Soit, en verder... ik ben gestopt met de Lariam (anti-malaria preventie) wegens niet slapen en hallucinaties die nog niet eng waren maar het wel konden worden. Ondertussen weer tiptop in orde. En Bangwe is tof, en morgen ga ik een nieuw project bezoeken waar ik misschien wel in kan werken. Het is begeleiding voor aidspatienten met mentale problemen (omdat die vaak in een depressie sukkelen na diagnose). Ik ga morgen dus mee op huisbezoeken met Tresor (broeder die ook in Aqualodge woont).
Over Bangwe nog wel wat frustraties, zoals een koppige broeder die nog steeds kindjes blijft slaan, en ze nog harder slaat als ze gaan klikken bij de overste (blij dat ze het komen durven zeggen eigenlijk). Ik hou hem in de gaten! En de kinetherapie van Omari (een kreupele jongen die in Bangwe woont)... hij heeft massas pijn en zijn verantwoordelijke denkt dat hij huilt uit ambetantdoenerij.
Nog 5 minuten internettijd, dus tot de volgende !!!
xx Linde
Blogtitel = een van Sarah's beroemde uitspraken. Al een hele tijd geleden, maar vrij relevant voor wat ik nu wou schrijven :-). Ook zo een van die dingen die je enkel kan zeggen als je hier bent, moesten we het in Belgie proberen waren we racistisch.
Dus, euhm, ik heb nu even geen idee wat het belangrijkste is van de voorbije 3 weken. De foto's stonden er al op, dus dat is vooral uitgaan in Kibo ("The place of the Devil", als je naar de blog van Marieke en Ruben kijkt), en hele dagen in Bangwe zijn, op bezoek gaan bij Pius, en verkiezingen.
De verkiezingen zijn hier heel rustig verlopen! Ik had een beetje een Belgisch gevoel, zo mensen die aanschuiven bij scholen die voor de gelegenheid zijn omgedoopt tot stembureau. De regerende partij heeft heel veel zetels verloren, maar regeert nog steeds, al heeft een van de broeders me wijsgemaakt dat ze eigenlijk verloren hadden en het probeerden te verdoezelen. Tot daar mijn bronnen, veel mogelijkheid om zoiets te dubbelchecken heb ik niet :p.
Zoals beloofd, eerst een lijstje met de geweldige verleidingszinnen die hier al op ons zijn toegepast. En ja, deze blogpost is chaotisch, net zoals mijn hoofd na meer dan anderhalf uur internetcafe en veel te veel te doen en nog een halfuurtje om te beslissen wat ik te zeggen heb! ^^
Het lijstje dus, op volgorde van humorwaarde:
1. Een heel erg dronken jongeman die in Kibo (disco) voor Fabian (een Duitse leeftijdsgenoot die we hier hebben leren kennen) zijn penis bovenhaalde met de mededeling "Look, I'm a Masai!". Waarop Fabian aan mij kwam vragen als Afrikanist in het gezelschap "What's special about Masai penises?"
2. "Can you help me wash my back?" tijdens de zwemactiviteit van Maendeleo in Aqualodge. Ik dacht dat de jongeman bij Maendeleo hoorde, maar hij zat te wachten tot de blanke meisjes het water ingingen, om dan te vragen of ik zeep had.
3. Een jongen die na 10 minuten conversatie weg moest, en zich ervan wou verzekeren dat ik hem niet zou vergeten: "Will you remember me? Remember my name. I won't forget you! I can never forget you!"... en dan een kwartier later bij Marieke gaan polsen wat mijn naam ook weer was.
4. Bij gebrek aan een goeie kennis van het Engels: "(jongen)Can you give my phone number? - (ik)No - (jongen)Why not? - (ik)Because I don't have it". En dezelfde twee jongens: "She's beautiful". Bij het aanspreken van Marieke en mij tegelijk, weliswaar.
5. Niet bedoeld als verleiding hoop ik, maar een van de broeders in Bangwe vertelde me dat hij de buurvrouwen toen ze water kwamen halen over mij had horen roddelen in het Swahili. "They were saying you have a very nice posture. Even me, I think it's perfect. Yes, you have a perfect posture."
6. Wat ze hier algemeen heel vaak doen: simpelweg "I love you! I need you!" als je gewoon langsloopt op straat.
As you see, hier wonen kan niet slecht zijn voor een meisje haar zelfvertrouwen. Net zo min als voor ervaring in tactieken om die gasten dan ook af te schepen... Anders waren we hier allemaal al 5 keer getrouwd.
Soit, en verder... ik ben gestopt met de Lariam (anti-malaria preventie) wegens niet slapen en hallucinaties die nog niet eng waren maar het wel konden worden. Ondertussen weer tiptop in orde. En Bangwe is tof, en morgen ga ik een nieuw project bezoeken waar ik misschien wel in kan werken. Het is begeleiding voor aidspatienten met mentale problemen (omdat die vaak in een depressie sukkelen na diagnose). Ik ga morgen dus mee op huisbezoeken met Tresor (broeder die ook in Aqualodge woont).
Over Bangwe nog wel wat frustraties, zoals een koppige broeder die nog steeds kindjes blijft slaan, en ze nog harder slaat als ze gaan klikken bij de overste (blij dat ze het komen durven zeggen eigenlijk). Ik hou hem in de gaten! En de kinetherapie van Omari (een kreupele jongen die in Bangwe woont)... hij heeft massas pijn en zijn verantwoordelijke denkt dat hij huilt uit ambetantdoenerij.
Nog 5 minuten internettijd, dus tot de volgende !!!
xx Linde
Abonneren op:
Reacties (Atom)