Tot zover de kikkersprong...

Eerst een mededeling: ik verhuis vandaag of morgen naar Bangwe voor mijn laatste 3 weken. Daar is geen internet. Ik kom nog af en toe naar Aqualodge voor mails, maar skypen zal er niet meer inzitten. Maar dan heb ik 's avonds toch mijn kindjes in plaats van alleen op mijn kamer te zitten.



Verder : Even bloggen omdat mij iets van het hart moet.

Mijn beste maatje hier is onze oudste jongen in Bangwe, die in januari net het middelbaar gestart is. Ik dacht, ik houd een beetje in de gaten of hij wel naar school gaat, of hij huiswerkhulp nodig heeft... Ik moet zeggen, ik ben in eerste instantie onder de indruk van de cursussen. In tegenstelling tot het zeer kwaliteitsloze lagere onderwijs hier, zijn zijn biologie en fysica van het niveau van een eerste jaar middelbaar bij ons. Over de manier waarop het gegeven wordt kan ik natuurlijk geen uitspraken doen. Wat ik wel weet dat hier voor de meesten wel een probleem is, is dat alle lessen in het middelbaar in het Engels worden gegeven, en hun basiskennis Engels daar niet voldoende voor is. Voor hele verhalen zoals een les geschiedenis, kan dat een probleem zijn.

Goed, de eerste paar weken ging hij heel gemotiveerd naar school, maakte hij zonder dat we het moesten vragen zelf huiswerk als hij thuiskwam... Blij de kans te krijgen om te mogen verder studeren (middelbaar is hier echt wel "verder studeren" voor velen, hij zit als zeventienjarige in het eerste jaar en is allesbehalve de enige op die leeftijd).

Vorige week heeft hij een paar dagen gemankt. Het duurde nogal lang, en een twintigtal keer vragen "waarom?", tegen dat ik een antwoord kreeg waarom zijn been pijn deed. "School" - "Heb je sportles gehad?" - "Nee." - "Wat dan?" - "We hebben moeten springen" - "Waarom?" - "..."

Soit, ik weet niet waarom, maar ze hadden dus als klassikale straf een rondje kikkersprong rond de school moeten doen. Gewoon, gehurkt springen dus. Ik moet zeggen, hij heeft een dag of 3 niet kunnen lopen, maar mijn idee was op dat moment: 'Toch liever dat dan dat ze klop krijgen...'

U voelt het al aankomen. Kon hij vorige week niet lopen, kan hij deze week niet zitten noch op zijn rug liggen. Hij vertelde me gisteren dat hij en een paar vrienden eergisteren 8 stokslagen op het achterwerk hadden gehad, en gisteren nog eens 5. Da's dus klop krijgen op de blauwe plek die je hebt van de dag ervoor. Eergisteren omdat ze de wc's weigerden te kuisen, gisteren omdat ze ze gekuist hadden maar het volgens de leerkracht niet goed genoeg gedaan was.
Ik ben waarschijnlijk ook de enige tegen wie hij het vertelt, want de broeders hebben vast iets van "het zal wel je verdiende loon geweest zijn". Van mij en Marieke weten ze al dat zoiets in België niet gebeurt, en we daar ook helemaal geen voorstander van zijn. En ik moet zeggen, zoals ons gesprek gisteren liep, vrees ik voor zijn schoolmotivatie. Leergierig is hij gelukkig wel nog (vraagt zelf om bijles Engels), maar ik hoorde hem echt niet graag zeggen dat de school slecht is en Afrika slecht is.

Ik heb hier al geleerd dingen te relativeren, vooral door er cynisch mee om te gaan. Assertief zijn als het nodig is, maar het verder niet aan je hart laten komen, en dan wordt alles grappig. Dat werkt perfect voor mensen die ambetant doen tegen mij, organisatorisch geklojo, het zeer frequente geroddel over iedereen.
Maar iets als dit, daarvan weet ik niet wat ik ermee aan moet. Zoiets doet mij echt pijn, en ik kan er niks aan doen. Ik zou het beste van de twee werelden willen samen nemen: het onderwijs van België, de familiale sfeer en solidariteit van hier, de efficiëntie van België (ondanks veel administratieve rompslomp, toegegeven), de stressloosheid en natuur van hier...

Ik ben zeker en vast niet de enige die dat wil.