Foto's!

Net 30 foto's geupload, ik moest nog inhalen sinds Kerst! Periode van 25 december tot 22 januari, te vinden na de foto's van onze safari (net na de zebra's dus) :
https://picasaweb.google.com/lindejanssens/LindeInKigoma?authkey=Gv1sRgCMb68c_p0ce5lgE#

Tot zover de kikkersprong...

Eerst een mededeling: ik verhuis vandaag of morgen naar Bangwe voor mijn laatste 3 weken. Daar is geen internet. Ik kom nog af en toe naar Aqualodge voor mails, maar skypen zal er niet meer inzitten. Maar dan heb ik 's avonds toch mijn kindjes in plaats van alleen op mijn kamer te zitten.



Verder : Even bloggen omdat mij iets van het hart moet.

Mijn beste maatje hier is onze oudste jongen in Bangwe, die in januari net het middelbaar gestart is. Ik dacht, ik houd een beetje in de gaten of hij wel naar school gaat, of hij huiswerkhulp nodig heeft... Ik moet zeggen, ik ben in eerste instantie onder de indruk van de cursussen. In tegenstelling tot het zeer kwaliteitsloze lagere onderwijs hier, zijn zijn biologie en fysica van het niveau van een eerste jaar middelbaar bij ons. Over de manier waarop het gegeven wordt kan ik natuurlijk geen uitspraken doen. Wat ik wel weet dat hier voor de meesten wel een probleem is, is dat alle lessen in het middelbaar in het Engels worden gegeven, en hun basiskennis Engels daar niet voldoende voor is. Voor hele verhalen zoals een les geschiedenis, kan dat een probleem zijn.

Goed, de eerste paar weken ging hij heel gemotiveerd naar school, maakte hij zonder dat we het moesten vragen zelf huiswerk als hij thuiskwam... Blij de kans te krijgen om te mogen verder studeren (middelbaar is hier echt wel "verder studeren" voor velen, hij zit als zeventienjarige in het eerste jaar en is allesbehalve de enige op die leeftijd).

Vorige week heeft hij een paar dagen gemankt. Het duurde nogal lang, en een twintigtal keer vragen "waarom?", tegen dat ik een antwoord kreeg waarom zijn been pijn deed. "School" - "Heb je sportles gehad?" - "Nee." - "Wat dan?" - "We hebben moeten springen" - "Waarom?" - "..."

Soit, ik weet niet waarom, maar ze hadden dus als klassikale straf een rondje kikkersprong rond de school moeten doen. Gewoon, gehurkt springen dus. Ik moet zeggen, hij heeft een dag of 3 niet kunnen lopen, maar mijn idee was op dat moment: 'Toch liever dat dan dat ze klop krijgen...'

U voelt het al aankomen. Kon hij vorige week niet lopen, kan hij deze week niet zitten noch op zijn rug liggen. Hij vertelde me gisteren dat hij en een paar vrienden eergisteren 8 stokslagen op het achterwerk hadden gehad, en gisteren nog eens 5. Da's dus klop krijgen op de blauwe plek die je hebt van de dag ervoor. Eergisteren omdat ze de wc's weigerden te kuisen, gisteren omdat ze ze gekuist hadden maar het volgens de leerkracht niet goed genoeg gedaan was.
Ik ben waarschijnlijk ook de enige tegen wie hij het vertelt, want de broeders hebben vast iets van "het zal wel je verdiende loon geweest zijn". Van mij en Marieke weten ze al dat zoiets in België niet gebeurt, en we daar ook helemaal geen voorstander van zijn. En ik moet zeggen, zoals ons gesprek gisteren liep, vrees ik voor zijn schoolmotivatie. Leergierig is hij gelukkig wel nog (vraagt zelf om bijles Engels), maar ik hoorde hem echt niet graag zeggen dat de school slecht is en Afrika slecht is.

Ik heb hier al geleerd dingen te relativeren, vooral door er cynisch mee om te gaan. Assertief zijn als het nodig is, maar het verder niet aan je hart laten komen, en dan wordt alles grappig. Dat werkt perfect voor mensen die ambetant doen tegen mij, organisatorisch geklojo, het zeer frequente geroddel over iedereen.
Maar iets als dit, daarvan weet ik niet wat ik ermee aan moet. Zoiets doet mij echt pijn, en ik kan er niks aan doen. Ik zou het beste van de twee werelden willen samen nemen: het onderwijs van België, de familiale sfeer en solidariteit van hier, de efficiëntie van België (ondanks veel administratieve rompslomp, toegegeven), de stressloosheid en natuur van hier...

Ik ben zeker en vast niet de enige die dat wil.

"I have a great ambition to speak to you."

Sorry sorry sorry voor het gebrek aan een hele maand blog! Langs een kant gewoon te druk gehad, langs de andere kant een tijdje gewacht op internet (dat er nu sinds een week of 2 wel terug is in Aqualodge, na 3 maand zonder). Langs nog een helemaal aparte kant kan ik 3/4 van wat hier gebeurt gewoon niet bloggen wegens lichtjes (of erg) schandalig. So so so scandalous. Ik weet het, ik moest me schamen dat ik meedoe aan zelfcensuur. Sla me later maar.

Slaan, daar doen ze hier nog steeds aan mee (mooi bruggetje, geef maar toe!). Voor de stomste dingen eerst. Omdat iemand het water in de ijskast vergeten zetten is bijvoorbeeld. En tja, warm water drinken dat kan toch niet zijn. Dat ze al blij mogen zijn dat er water IS, dat vergeten ze natuurlijk tot het tegendeel waar is. Momenteel zit de hele stad  (en wat wij deelgemeenten zouden noemen) namelijk al een paar dagen zonder water. Het gerucht doet de ronde dat  dat komt omdat Tanesco (de nationale elektriciteitsmaatschappij, met een fabriek gevestigd in Kigoma) de watercentrale (ook  eigendom van de staat dacht ik, maargoed) heeft afgesloten van elektriciteit. De kiekens!

En verder... jah, hier is natuurlijk immens veel gebeurd ondertussen. Het komt erop neer dat een van de broeders met wie ik moet samenwerken (jawel, degene die kindjes slaat) geld als gestolen heeft aangegeven dat niet gestolen was (voor de goede verstaander: het zelf heeft opgebruikt), een paar van onze kinderen spreekverbod heeft gegeven tegen mij en Marieke, en kort gezegd gewoon een slecht mens is die dringend buiten moet. Als ik daarmee in het openbaar teveel heb gezegd, so be it, de details zijn nog een pak schandaliger. Mail me maar als je het echt wil weten, of wacht tot ik thuis ben :-).

Er is ook, toen we uitgingen een paar weken geleden, "iets" in de drank van een van onze medebroeders gedaan, die zich bijgevolg nogal... onbetamelijk gedragen heeft. Nu goed, over die mens is verder geen kwaad woord te spreken, en hij schaamde zich dood achteraf, en ik wil hem echt niet zwart maken (dat is hij al, muaha), dus details ook enkel op aanvraag.

Anderzijds zit ik met een stalker, woehoew! Dat weze de jongeman die mij de prachtige zinsnede heeft verteld die nu mijn blogtitel is. Hij zou me eveneens vertellen hoe hij zich voelde nadat hij mij ocharm 3 keer was tegengekomen op straat, en is vorig weekend 's avonds in Bangwe langsgekomen (in't donker in een community, hoe onbeleefd). Hij was bijgevolg meteen omsingeld door de broeders ^^. Hoewel, sindsdien heb ik hem niet meer gezien, misschien is hij nu toch wat afgeschrikt.

Waar ik wél ga op letten, is af en toe een van de broeders meenemen ter gezelschap als ik 's avonds naar Aqualodge wandel. Nooit echt problemen gehad, en waarschijnlijk zal ik inderdaad al die aandacht missen eens terug in België, maar de mannen op straat worden steeds vrijpostiger. Meestal blijft het bij "I love you" 's, maar nu Marieke vertrokken is merken ze dat ik alleen wandel, en dat brengt risico's mee.

Aan Marieke en Ruben: neem het niet persoonlijk dat ik jullie zo laat vermeld, maar het paste gewoon mooier in mijn structuur ;-). Bij deze: Marieke en Ruben zijn vertrokken!!! En ja, ik mis jullie!!! En de kindjes missen jullie ook natuurlijk... ze vragen meermaals waar jullie zijn, en hoe het gaat. Ruben was, en is nog steeds, een lokale held in Kigoma wegens zijn geweldige Swahili. Marieke, ik heb Eze niet meer je naam horen roepen in zijn slaap, maar da's vast omdat ik niet wakker word van die dingen ;-). Ik moet wel zeggen dat ik nu een nog betere band aan het krijgen ben met de kinderen, en zelfs met de broeders, maar da's normaal denk ik. Niemand meer om Nederlands tegen te praten he. Ik wens jullie een geweldig aanpassingsvermogen thuis! Misschien helpt het om te weten dat hier voor januari nog NIEMAND salaris of community-geld gekregen heeft, en we dus zo goed als geen ontbijt krijgen en bitter weinig eten 's avonds. Toch wel iets waar jullie het beter mee hebben :-).

En verder, ik ga zeker dingen vergeten he... Maar vanaf nu kan ik wat vaker kortere berichtjes typen, dus ik haal mezelf nog wel in! Dan vertel ik nog wel over waar we mee bezig zijn in Bangwe (het laten erkennen als orthopedagogisch centrum, jeuj, massa's voorwaarden proberen halen enzo) en over de nieuwe stagiairs/vrijwilligers die gaan aankomen en alle problemen om ze slaapplaats te geven en van die dingen.

Wat ik nu juist nog wil vermelden: dit weekend HIV-test met onze jongeren. Ik hoop bij God (echt waar, bij God) dat er geeneen positief is... De twee kinderen (broers) van 10 en 13 wiens beide ouders gestorven zijn aan aids en dus een gigantisch risico lopen, zullen we apart bloed afnemen om zelf te testen, zonder initieel te zeggen waarvoor. Ik zou zeggen, spannend, maar dat klinkt te leuk.

Excuus voor de minder aangename afsluiter (en ook wel andere delen van het verhaal). U kan bij deze meteen blij zijn zolang niks van mij gehoord te hebben ;-)

Tot de volgende
x Linde