...Een dikke week geleden ondertussen. Als ik kon, had ik een blog geschreven toen we in Serengeti en Ngorongoro zelf waren, de dichterlijkheid had ervan af gespat.
Maar dus: we zijn op reis geweest van de 9de tot de 16de december. Ruben, Marieke, Sarah en ik. We zijn naar Mwanza gegaan (de tweedegrootste stad van Tanzania), op safari in Serengeti voor 2 dagen en 2 nachten, op safari in Ngorongoro voor 1 dag en 1 nacht, en dan teruggereden doorheen Serengeti naar Mwanza om daar nog een dagje te blijven en te shoppen. Voor wie niet zo geupdate is in z'n geografische/toeristische kennis: Serengeti is het grootste natuurreservaat van Afrika, het mooiste in de wereld en het tweedegrootste in de wereld (vraag mij nu niet wat het grootste dan is). Het loopt door tot in Kenya. Ngorongoro is een gigantische voormalige vulkaankrater, die na een aardbeving een paar miljoen jaar geleden een prachtige vruchtbare plek geworden is waar heel veel dieren hun thuis vinden.
Wel, we hebben God dus gezien. Het werken voor de Broeders van Liefde heeft z'n vruchten afgeworpen, of ze hebben allemaal een hele week gebeden voor ons, geen idee. Het was de beste safari ever, elke volgende zal een teleurstelling zijn, zelfs de gids was meermaals onder de indruk. We hebben alle mogelijke dieren gezien die we konden zien (behalve de neushoorn, maar daar zijn er maar 22 van in heel Ngorongoro, en geen enkele in Serengeti), terwijl sommige mensen 10 dagen op safari gaan en het met een paar zebra's en giraffen moeten stellen. Er is 1% kans dat je een luipaard ziet, evenveel voor een leeuw. We zagen de eerste dag al een luipaard met welpjes, een halfuur erna een leeuwenkoppel op een meter afstand, de dag erna een hele leeuwenfamilie met welpjes (een stuk of 10 leeuwen bij elkaar), de laatste dag nog een luipaard en een leeuwin die een halve meter naast ons lag te slapen. Niet overdreven, letterlijk een halve meter.
Wie mij kent, weet dat ik een kattenmens ben, en een leeuw bijna kunnen aanraken voor mij sowieso al een teken van God is (als je het dan toch zo religieus wilt bekijken). Daarbij komt nog dat Ngorongoro de mooiste plaats is die ik in mijn leven ooit gezien heb. Het is terecht een van de wereldwonderen. Met onze verdraaide Westerse geest hadden we veel te vaak het gevoel "we zijn hier precies in een pretpark". Combinatie van de hobbels en de exotische decoratie.
We hebben zowel in Serengeti als Ngorongoro gelogeerd op een camping. Best vreemd als er een giraf langsloopt als je naar de wc gaat, er 's nachts een buffel naast je tent staat te grazen, of er 's morgens een olifant uit de watertank komt drinken. Tja, eigenlijk kan ik het niet beschrijven. Het was prachtig.
Ik heb nog 10 minuutjes, en probeer er nog wat foto's op te krijgen. Het zullen er niet veel meer zijn, sorry daarvoor... Van Bangwe staan er ook nog een paar extra op. Morgen kerstfeestje, ben benieuwd! Met mijn eerste Afrikaanse kleed.
Zalige kerst iedereen! Voor de eerste keer in mijn leven dat het een witte is, zit ik hier... Naja, lekker warm :-)
Knuf!
Linde
vrijdag 24 december 2010
woensdag 22 december 2010
fotootjes
fotooos!
zie picasa!
geen tijd meer voor die van de reis en God, maar die komen ooit nog wel. deze zijn van bangwe. ons weekendje daar, en algemene gezelligheid.
en volgende keer blog ik ook, beloofd!
zie picasa!
geen tijd meer voor die van de reis en God, maar die komen ooit nog wel. deze zijn van bangwe. ons weekendje daar, en algemene gezelligheid.
en volgende keer blog ik ook, beloofd!
woensdag 8 december 2010
"Nice, you're doing protection"
Dusss... ik heb 24min om te bloggen en er moet heeeeeeel veel in. Bij voorbaat excuus voor de chaos.
We vertrekken met ons 4tjes (Marieke, Ruben, Sarah en ik) morgen naar Mwanza en Serengeti voor een week. Half5 vertrekken, tzal pijn doen.
Twee weken geleden heb ik met Katrin en Annelies, die ondertussen vertrokken zijn om te gaan reizen in Tanzania, het vluchtelingenkamp Nyarugusu bezocht. Daar wonen 60 000 mensen, en tis opgestart in 1996. Dat zijn dus niet zo van die tentjes gelijk ge op het nieuws ziet. Die mensen wonen daar permanent, de meesten al meer dan 10 jaar. Alle kindjes die daar rondlopen zijn geboren in het kamp. Op't eerste zicht is het daar zo erg nog niet. Het voelt als een gigantisch dorp, en ze hebben precies alles wat ze moeten hebben. Er is een markt, een ziekenhuis, scholen... Alleen geen eten en geen werk. Alle kinderen kunnen gratis naar een school van degelijke kwaliteit, maar zijn danig ondervoed. Tot daar de basics, als ik tijd over heb typ ik nog genuanceerdere indrukken (de stress van een internetcafe...).
Na het kamp ben ik een goeie halve week ziek geweest, iets darmbacterie achtigs. We hadden er allemaal last van, dus twas van iets te eten, maar ik was de enige die er echt ziek van was. Dankzij antibiotica ben ik er gelukkig net tegen mijn verjaardag bovenop geraakt. En die was tof ^^. Tegelijk een afscheidsfeestje voor Katrin en Annelies, die de dag erna vertrokken, en Ruben die in Maendeleo ging wonen. Het was een week van feestje.
Bangwe: Het voorbije weekend zijn Marieke en ik er blijven logeren en twas suuuupertof! Oh, en ook, we hebben een vergadering gehad met broeder Stan, en de verantwoordelijke van Bangwe is veranderd, en nu gaan we de hele community nieuw leven inblazen met het nieuwe team. Kwaliteitsverbetering enzo. Deze voormiddag onze eerste vergadering gehad en die is heel goed verlopen. Of het in praktijk ook goed gaat, volgt later.
Maar het weekend dus: eeeecht heel gezellig. Mijn blogtitel komt van het boodschappen gaan doen met een paar kindjes zaterdagvoormiddag, omdat Marieke en ik zondag zouden koken voor iedereen. Een van de kindjes was wegdromend weggelopenm we waren hem bijna kwijt int stad maar ik zag em nog net de hoek omgaan, riep de longen uit mijn lijf maar hij hoorde me niet, en ben er dan maar moeten achter lopen. Hilariteit van de buurt alom. Een blanke die Youssouf roept. En toen zei een man tegen mij: "Nice, you're doing protection". Bij deze, ik zit hier nu twee maand en NU zeggen ze dat mijn naam iets betekent in het Swahili. Toevallig is dat net "to protect, take care of". Komt dat even goed uit.
Zondag hebben we enorm afgezien met het koken. We dachten dat chipsi mayai (frietjes met ei) een goed idee zou zijn. Hadden we ons daar even op misrekend. Ze vonden het lekker, maar 20kg friet schillen en snijden en bakken is geen lachertje. Ei bakken in een grote diepe kom op een houtvuur is dat evenmin. Tegen dat we konden eten was het 3u in de namiddag...
Zaterdag is een verhaal apart... Baraka, onze oudste social (17/18 jaar) had net toelating gekregen voor het middelbaar onderwijs. Blijkbaar is dat hier maar voor 1/3 weggelegd, en hij was dus dolgelukkig. Ik heb nog nooit iemand zo vaak horen zeggen dat hij van school houdt en van God houdt... en ok, dat hij poepeloerezat thuiskwam in de namiddag zat er zeker voor iets tussen. Half hilarisch en half zorgwekkend, inclusief huilbuien voor de rest van de dag.
Vreemd hoe ze hier met alcohol omgaan. Seks voor het huwelijk is heel erg taboe, je ziet aan koppels op straat niet dat ze een koppel zijn, maar alcoholmisbruik is redelijk algemeen aanvaard. Soit, moesten we ook eens meegemaakt hebben. "Linda" - "Yes" - "I love school!" ... "Linda" - "Yes" - "I love school!" - "I know, you told me" - "Who told you?? Isidore?" - "No, you told me" - "Oh, good..." En dat de hele namiddag door :p
Soitm tof weekend over het algemeen, geen foto's wegens tijdgebrek. Hopelijk binnen twee weken, met safarifotoos erbij.
Groet,
Linde
We vertrekken met ons 4tjes (Marieke, Ruben, Sarah en ik) morgen naar Mwanza en Serengeti voor een week. Half5 vertrekken, tzal pijn doen.
Twee weken geleden heb ik met Katrin en Annelies, die ondertussen vertrokken zijn om te gaan reizen in Tanzania, het vluchtelingenkamp Nyarugusu bezocht. Daar wonen 60 000 mensen, en tis opgestart in 1996. Dat zijn dus niet zo van die tentjes gelijk ge op het nieuws ziet. Die mensen wonen daar permanent, de meesten al meer dan 10 jaar. Alle kindjes die daar rondlopen zijn geboren in het kamp. Op't eerste zicht is het daar zo erg nog niet. Het voelt als een gigantisch dorp, en ze hebben precies alles wat ze moeten hebben. Er is een markt, een ziekenhuis, scholen... Alleen geen eten en geen werk. Alle kinderen kunnen gratis naar een school van degelijke kwaliteit, maar zijn danig ondervoed. Tot daar de basics, als ik tijd over heb typ ik nog genuanceerdere indrukken (de stress van een internetcafe...).
Na het kamp ben ik een goeie halve week ziek geweest, iets darmbacterie achtigs. We hadden er allemaal last van, dus twas van iets te eten, maar ik was de enige die er echt ziek van was. Dankzij antibiotica ben ik er gelukkig net tegen mijn verjaardag bovenop geraakt. En die was tof ^^. Tegelijk een afscheidsfeestje voor Katrin en Annelies, die de dag erna vertrokken, en Ruben die in Maendeleo ging wonen. Het was een week van feestje.
Bangwe: Het voorbije weekend zijn Marieke en ik er blijven logeren en twas suuuupertof! Oh, en ook, we hebben een vergadering gehad met broeder Stan, en de verantwoordelijke van Bangwe is veranderd, en nu gaan we de hele community nieuw leven inblazen met het nieuwe team. Kwaliteitsverbetering enzo. Deze voormiddag onze eerste vergadering gehad en die is heel goed verlopen. Of het in praktijk ook goed gaat, volgt later.
Maar het weekend dus: eeeecht heel gezellig. Mijn blogtitel komt van het boodschappen gaan doen met een paar kindjes zaterdagvoormiddag, omdat Marieke en ik zondag zouden koken voor iedereen. Een van de kindjes was wegdromend weggelopenm we waren hem bijna kwijt int stad maar ik zag em nog net de hoek omgaan, riep de longen uit mijn lijf maar hij hoorde me niet, en ben er dan maar moeten achter lopen. Hilariteit van de buurt alom. Een blanke die Youssouf roept. En toen zei een man tegen mij: "Nice, you're doing protection". Bij deze, ik zit hier nu twee maand en NU zeggen ze dat mijn naam iets betekent in het Swahili. Toevallig is dat net "to protect, take care of". Komt dat even goed uit.
Zondag hebben we enorm afgezien met het koken. We dachten dat chipsi mayai (frietjes met ei) een goed idee zou zijn. Hadden we ons daar even op misrekend. Ze vonden het lekker, maar 20kg friet schillen en snijden en bakken is geen lachertje. Ei bakken in een grote diepe kom op een houtvuur is dat evenmin. Tegen dat we konden eten was het 3u in de namiddag...
Zaterdag is een verhaal apart... Baraka, onze oudste social (17/18 jaar) had net toelating gekregen voor het middelbaar onderwijs. Blijkbaar is dat hier maar voor 1/3 weggelegd, en hij was dus dolgelukkig. Ik heb nog nooit iemand zo vaak horen zeggen dat hij van school houdt en van God houdt... en ok, dat hij poepeloerezat thuiskwam in de namiddag zat er zeker voor iets tussen. Half hilarisch en half zorgwekkend, inclusief huilbuien voor de rest van de dag.
Vreemd hoe ze hier met alcohol omgaan. Seks voor het huwelijk is heel erg taboe, je ziet aan koppels op straat niet dat ze een koppel zijn, maar alcoholmisbruik is redelijk algemeen aanvaard. Soit, moesten we ook eens meegemaakt hebben. "Linda" - "Yes" - "I love school!" ... "Linda" - "Yes" - "I love school!" - "I know, you told me" - "Who told you?? Isidore?" - "No, you told me" - "Oh, good..." En dat de hele namiddag door :p
Soitm tof weekend over het algemeen, geen foto's wegens tijdgebrek. Hopelijk binnen twee weken, met safarifotoos erbij.
Groet,
Linde
Abonneren op:
Reacties (Atom)