Habari za wiki iliyopita ("The news of last week")

Voor ik heel mijn verhaal begin: http://itskilitime-kigoma.blogspot.com/ (de blog van Katrin en Annelies) en http://www.kumbukumbukigoma.blogspot.com/ (de blog van Marieke en Ruben).

Bij deze: Katrin en Annelies zijn de twee meisjes die ik ontmoet heb in Dar es Salaam, Marieke en Ruben zaten net een maand in Kigoma toen wij hier aankwamen. Annelies en Katrien zijn hier in totaal 6 weken als vrijwilligers en trekken dan verder op reis, Ruben en Marieke zijn studenten ortho die hier net als ik 5 maanden stage zullen lopen. Zij blijven hier dus tot eind januari, ikzelf tot begin maart.

We wonen alle vijf in Aqualodge, in oorsprong een afgedankt hotel dat de Broeders een aantal jaar geleden goedkoop hadden kunnen kopen, wegens het lawaai van de tegenovergelegen elektriciteitsfabriek. Daar hebben wij trouwens helemaal geen last van, want gezien hier op 31 oktober presidentsverkiezingen zijn, zijn daar dit jaar nog nieuwe (geluidloze) machines geïnstalleerd. Aqualodge is dus een community van de Broeders, waar studenten en vrijwilligers aan goedkoop tarief een kamer kunnen krijgen, en waar af en toe ook toeristen langskomen. Nu zit het hier dus helemaal vol, met 5 Belgische studenten/vrijwilligers en 2 Israëlische trekkers die gisteravond zijn binnengevallen (al blijven die laatste waarschijnlijk niet lang). Persoonlijk vind ik het echt gezellig! Nuja, tot zo ver de context.

We zijn hier met ons drietjes vorige week donderdagavond aangekomen na de, laat ons zeggen interessante, busrit. Langs Masaigebied gereden, naar de wc "in de boskes" (zijnde de savanne), 2 ongevallen gezien, veeeeeeel stof, en een mini-whiplashgevoel met al die hobbels. Ze hebben hier namelijk heel veel vluchtheuvels van toch wel een halve meter hoog. Daar wordt ofwel letterlijk in de vlucht over gereden, ofwel wordt er heel bruusk geremd om van de 100km/h naar 20km/u te geraken, en daarna uiteraard meteen weer op te trekken van 20 naar 100. Gelukkig is de bus wel gestopt voor de nacht, en konden we in een guesthouse slapen. 't Is namelijk ook heel de 2-daagse rit lang dezelfde chauffeur aan het stuur.

Toen we aankwamen in Aqualodge, waren we dus alledrie een beetje overweldigd door de luxe hier. We hebben hele grote kamers met een eigen terrasje, de enkele kamers hebben een dubbel bed, aan de guesthouse zelf ligt een prachtig strand en het Tanganyikameer is nog geen 100 meter wandelen van onze kamers. We kwamen ook net aan rond 17u, met een mooie zonsondergang tegen 18u en net op tijd om recht het meer in te duiken. Ik kan zeggen dat het deugd deed!

Vrijdag zijn we naar Maendeleo Youth Center gegaan, om eens af te spreken met Broeder Constantino (de directeur van het Newman Institute of Social Work, met bureau in Maendeleo). Omdat we alledrie wel geïnteresseerd waren in een bezoek aan het vluchtelingenkamp, stelde hij ons toen voor aan Edison, het hoofd van het Ahadi instituut. Ahadi geeft mensen in de vluchtelingenkampen de mogelijkheid afstandsonderwijs te volgen en zo toch te kunnen studeren in het kamp. Daarover later meer.

In de namiddag hebben we een rondleiding gekregen in Bangwe Community, waar kinderen met een handicap worden opgevangen, net als enkele jongeren met sociale problemen (vb. straatkinderen). Ik had zelf meteen een speelpleingevoel, omdat ik het grootste deel van mijn speelpleinmaanden op het andersvalidenplein gestaan heb. Ik voelde me er meteen goed, en besloot dat dat (een van mijn) stageproject(en) zou worden. Marieke, die daar nu net een maand gewerkt heeft en volgende week naar een ander project (Rumonge, voor doven) vertrekt, is opgelucht dat ik daar een beetje zal kunnen overnemen wat zij er begonnen is. Daarna zijn we nog naar Ndela Youth Development Center geweest, maar hadden alledrie niet echt het gevoel dat we daar iets konden vinden wat ons zou liggen. Al was het ook heel tof om daar te zijn, met een groep leeftijdsgenoten die theater speelden in een eigen Art Group. Soit, voor mij dus Bangwe. Annelies en Katrin zijn onderzoek aan het doen om een artikel te schrijven, en zoeken verder ook nog naar een project.

Het weekend was... gohja, lui :-). Na zo'n halve week reizen waren we ook wel blij dat we eens konden niksen. Zondag wel mee naar de mis geweest (die hier 2 uur duurt), en ik was lichtjes teleurgesteld dat die bijna even saai is als bij ons. Wel een koor en dansende kindjes, maar echt enthousiast zijn ze zeker niet.

Maandagvoormiddag hadden Katrin, Annelies en ik een afspraak met Edison ivm ons bezoek aan het vluchtelingenkamp. Hij heeft ons meteen de hele geschiedenis van de vluchtelingen in Kigoma verteld, en de invloed die dat volgens hem heeft op de regio. We waren daar ook om onze papieren in orde te brengen, want je geraakt daar niet zomaar binnen. We gaan er volgende week 4 dagen heen, van 20 tem 23 oktober. We vertrekken de 19de in de namiddag/'s avonds met de bus, en komen zondag de 24ste in de voormiddag terug. Slapen zullen we niet doen in het kamp zelf (dat mag ook helemaal niet), maar in een stad er "dicht"bij (zo'n 60 km).
Het wordt in elk geval ongelooflijk interessant denk ik. Ze hebben ons wel heel duidelijk gemaakt om vooral niks te vragen of zeggen wat te maken heeft met politiek. Dat is hier algemeen in Kigoma al wat moeilijk, en in zo'n kamp brengt dat echt wel spanningen mee. We gaan wél gesprekken voeren met studenten van Ahadi, onder andere studenten Peace Education. De laatste dag dat we daar zijn, is er ook  de diploma-uitreiking. Ik kijk er echt naar uit, het is zeker een kans die niet veel mensen krijgen.

Een heel verhaal he, maar ik ben er bijna :-). Dinsdag- en woensdagvoormiddag ben ik samen met Marieke naar Bangwe gegaan om de kinderen al wat te leren kennen, en zodat zij mij kan inwerken. Dat zal iets makkelijker zijn dan in het Swahili in elk geval. Gisteren was er in Bangwe de officiële opening van de asfaltweg, die hier eigenlijk wel al een jaar ligt.

En VANDAAG *roffelroffelroffel* is het Nyerere-dag, een vrije dag voor iedereen! Er was een ceremonie in het voetbalstadion van Ujiji (een dorp hier vlakbij, zoek maar op, nogal Stanley-gerelateerd), met een traditioneel vuur en een toespraak van de president! Ruben, Katrin, Annelies en ik zijn meegegaan met de kinderen van Maendeleo, die daarheen gingen. Het was in elk geval een serieuze bezienswaardigheid. Zoooooveel volk, en dansers, en tja... De president hebben we niet meer gezien, omdat het Annelies even teveel werd en ze een appelflauwte kreeg. De warmte, de drukte, het geduw... ik was eerlijk gezegd verbaasd dat ik het zelf niet tegenkwam. Nuja, we vielen zo al op als 4 wazungu (white people), en het was een heel gedoe om tussen die drukte uit te geraken, en zelfs om buiten te mogen. Het moeten ook weer die blanken zijn he! :p We zijn dus iets vroeger vertrokken dan gepland, maar de kindjes hebben in ruil een ijsje gekregen. Ik weet niet of ze daar blijer mee waren dan met het zien van de president, maar we hebben ze in elk geval niet horen klagen :-)

Heeeeeeel lang verhaal dus, dat heb je als je zolang wacht met bloggen. De foto's probeer ik in een apart bericht te posten, dan hebben jullie toch een beetje een idee hoe we hier leven.

Groetjes!!! x Linde