...Een dikke week geleden ondertussen. Als ik kon, had ik een blog geschreven toen we in Serengeti en Ngorongoro zelf waren, de dichterlijkheid had ervan af gespat.
Maar dus: we zijn op reis geweest van de 9de tot de 16de december. Ruben, Marieke, Sarah en ik. We zijn naar Mwanza gegaan (de tweedegrootste stad van Tanzania), op safari in Serengeti voor 2 dagen en 2 nachten, op safari in Ngorongoro voor 1 dag en 1 nacht, en dan teruggereden doorheen Serengeti naar Mwanza om daar nog een dagje te blijven en te shoppen. Voor wie niet zo geupdate is in z'n geografische/toeristische kennis: Serengeti is het grootste natuurreservaat van Afrika, het mooiste in de wereld en het tweedegrootste in de wereld (vraag mij nu niet wat het grootste dan is). Het loopt door tot in Kenya. Ngorongoro is een gigantische voormalige vulkaankrater, die na een aardbeving een paar miljoen jaar geleden een prachtige vruchtbare plek geworden is waar heel veel dieren hun thuis vinden.
Wel, we hebben God dus gezien. Het werken voor de Broeders van Liefde heeft z'n vruchten afgeworpen, of ze hebben allemaal een hele week gebeden voor ons, geen idee. Het was de beste safari ever, elke volgende zal een teleurstelling zijn, zelfs de gids was meermaals onder de indruk. We hebben alle mogelijke dieren gezien die we konden zien (behalve de neushoorn, maar daar zijn er maar 22 van in heel Ngorongoro, en geen enkele in Serengeti), terwijl sommige mensen 10 dagen op safari gaan en het met een paar zebra's en giraffen moeten stellen. Er is 1% kans dat je een luipaard ziet, evenveel voor een leeuw. We zagen de eerste dag al een luipaard met welpjes, een halfuur erna een leeuwenkoppel op een meter afstand, de dag erna een hele leeuwenfamilie met welpjes (een stuk of 10 leeuwen bij elkaar), de laatste dag nog een luipaard en een leeuwin die een halve meter naast ons lag te slapen. Niet overdreven, letterlijk een halve meter.
Wie mij kent, weet dat ik een kattenmens ben, en een leeuw bijna kunnen aanraken voor mij sowieso al een teken van God is (als je het dan toch zo religieus wilt bekijken). Daarbij komt nog dat Ngorongoro de mooiste plaats is die ik in mijn leven ooit gezien heb. Het is terecht een van de wereldwonderen. Met onze verdraaide Westerse geest hadden we veel te vaak het gevoel "we zijn hier precies in een pretpark". Combinatie van de hobbels en de exotische decoratie.
We hebben zowel in Serengeti als Ngorongoro gelogeerd op een camping. Best vreemd als er een giraf langsloopt als je naar de wc gaat, er 's nachts een buffel naast je tent staat te grazen, of er 's morgens een olifant uit de watertank komt drinken. Tja, eigenlijk kan ik het niet beschrijven. Het was prachtig.
Ik heb nog 10 minuutjes, en probeer er nog wat foto's op te krijgen. Het zullen er niet veel meer zijn, sorry daarvoor... Van Bangwe staan er ook nog een paar extra op. Morgen kerstfeestje, ben benieuwd! Met mijn eerste Afrikaanse kleed.
Zalige kerst iedereen! Voor de eerste keer in mijn leven dat het een witte is, zit ik hier... Naja, lekker warm :-)
Knuf!
Linde
vrijdag 24 december 2010
woensdag 22 december 2010
fotootjes
fotooos!
zie picasa!
geen tijd meer voor die van de reis en God, maar die komen ooit nog wel. deze zijn van bangwe. ons weekendje daar, en algemene gezelligheid.
en volgende keer blog ik ook, beloofd!
zie picasa!
geen tijd meer voor die van de reis en God, maar die komen ooit nog wel. deze zijn van bangwe. ons weekendje daar, en algemene gezelligheid.
en volgende keer blog ik ook, beloofd!
woensdag 8 december 2010
"Nice, you're doing protection"
Dusss... ik heb 24min om te bloggen en er moet heeeeeeel veel in. Bij voorbaat excuus voor de chaos.
We vertrekken met ons 4tjes (Marieke, Ruben, Sarah en ik) morgen naar Mwanza en Serengeti voor een week. Half5 vertrekken, tzal pijn doen.
Twee weken geleden heb ik met Katrin en Annelies, die ondertussen vertrokken zijn om te gaan reizen in Tanzania, het vluchtelingenkamp Nyarugusu bezocht. Daar wonen 60 000 mensen, en tis opgestart in 1996. Dat zijn dus niet zo van die tentjes gelijk ge op het nieuws ziet. Die mensen wonen daar permanent, de meesten al meer dan 10 jaar. Alle kindjes die daar rondlopen zijn geboren in het kamp. Op't eerste zicht is het daar zo erg nog niet. Het voelt als een gigantisch dorp, en ze hebben precies alles wat ze moeten hebben. Er is een markt, een ziekenhuis, scholen... Alleen geen eten en geen werk. Alle kinderen kunnen gratis naar een school van degelijke kwaliteit, maar zijn danig ondervoed. Tot daar de basics, als ik tijd over heb typ ik nog genuanceerdere indrukken (de stress van een internetcafe...).
Na het kamp ben ik een goeie halve week ziek geweest, iets darmbacterie achtigs. We hadden er allemaal last van, dus twas van iets te eten, maar ik was de enige die er echt ziek van was. Dankzij antibiotica ben ik er gelukkig net tegen mijn verjaardag bovenop geraakt. En die was tof ^^. Tegelijk een afscheidsfeestje voor Katrin en Annelies, die de dag erna vertrokken, en Ruben die in Maendeleo ging wonen. Het was een week van feestje.
Bangwe: Het voorbije weekend zijn Marieke en ik er blijven logeren en twas suuuupertof! Oh, en ook, we hebben een vergadering gehad met broeder Stan, en de verantwoordelijke van Bangwe is veranderd, en nu gaan we de hele community nieuw leven inblazen met het nieuwe team. Kwaliteitsverbetering enzo. Deze voormiddag onze eerste vergadering gehad en die is heel goed verlopen. Of het in praktijk ook goed gaat, volgt later.
Maar het weekend dus: eeeecht heel gezellig. Mijn blogtitel komt van het boodschappen gaan doen met een paar kindjes zaterdagvoormiddag, omdat Marieke en ik zondag zouden koken voor iedereen. Een van de kindjes was wegdromend weggelopenm we waren hem bijna kwijt int stad maar ik zag em nog net de hoek omgaan, riep de longen uit mijn lijf maar hij hoorde me niet, en ben er dan maar moeten achter lopen. Hilariteit van de buurt alom. Een blanke die Youssouf roept. En toen zei een man tegen mij: "Nice, you're doing protection". Bij deze, ik zit hier nu twee maand en NU zeggen ze dat mijn naam iets betekent in het Swahili. Toevallig is dat net "to protect, take care of". Komt dat even goed uit.
Zondag hebben we enorm afgezien met het koken. We dachten dat chipsi mayai (frietjes met ei) een goed idee zou zijn. Hadden we ons daar even op misrekend. Ze vonden het lekker, maar 20kg friet schillen en snijden en bakken is geen lachertje. Ei bakken in een grote diepe kom op een houtvuur is dat evenmin. Tegen dat we konden eten was het 3u in de namiddag...
Zaterdag is een verhaal apart... Baraka, onze oudste social (17/18 jaar) had net toelating gekregen voor het middelbaar onderwijs. Blijkbaar is dat hier maar voor 1/3 weggelegd, en hij was dus dolgelukkig. Ik heb nog nooit iemand zo vaak horen zeggen dat hij van school houdt en van God houdt... en ok, dat hij poepeloerezat thuiskwam in de namiddag zat er zeker voor iets tussen. Half hilarisch en half zorgwekkend, inclusief huilbuien voor de rest van de dag.
Vreemd hoe ze hier met alcohol omgaan. Seks voor het huwelijk is heel erg taboe, je ziet aan koppels op straat niet dat ze een koppel zijn, maar alcoholmisbruik is redelijk algemeen aanvaard. Soit, moesten we ook eens meegemaakt hebben. "Linda" - "Yes" - "I love school!" ... "Linda" - "Yes" - "I love school!" - "I know, you told me" - "Who told you?? Isidore?" - "No, you told me" - "Oh, good..." En dat de hele namiddag door :p
Soitm tof weekend over het algemeen, geen foto's wegens tijdgebrek. Hopelijk binnen twee weken, met safarifotoos erbij.
Groet,
Linde
We vertrekken met ons 4tjes (Marieke, Ruben, Sarah en ik) morgen naar Mwanza en Serengeti voor een week. Half5 vertrekken, tzal pijn doen.
Twee weken geleden heb ik met Katrin en Annelies, die ondertussen vertrokken zijn om te gaan reizen in Tanzania, het vluchtelingenkamp Nyarugusu bezocht. Daar wonen 60 000 mensen, en tis opgestart in 1996. Dat zijn dus niet zo van die tentjes gelijk ge op het nieuws ziet. Die mensen wonen daar permanent, de meesten al meer dan 10 jaar. Alle kindjes die daar rondlopen zijn geboren in het kamp. Op't eerste zicht is het daar zo erg nog niet. Het voelt als een gigantisch dorp, en ze hebben precies alles wat ze moeten hebben. Er is een markt, een ziekenhuis, scholen... Alleen geen eten en geen werk. Alle kinderen kunnen gratis naar een school van degelijke kwaliteit, maar zijn danig ondervoed. Tot daar de basics, als ik tijd over heb typ ik nog genuanceerdere indrukken (de stress van een internetcafe...).
Na het kamp ben ik een goeie halve week ziek geweest, iets darmbacterie achtigs. We hadden er allemaal last van, dus twas van iets te eten, maar ik was de enige die er echt ziek van was. Dankzij antibiotica ben ik er gelukkig net tegen mijn verjaardag bovenop geraakt. En die was tof ^^. Tegelijk een afscheidsfeestje voor Katrin en Annelies, die de dag erna vertrokken, en Ruben die in Maendeleo ging wonen. Het was een week van feestje.
Bangwe: Het voorbije weekend zijn Marieke en ik er blijven logeren en twas suuuupertof! Oh, en ook, we hebben een vergadering gehad met broeder Stan, en de verantwoordelijke van Bangwe is veranderd, en nu gaan we de hele community nieuw leven inblazen met het nieuwe team. Kwaliteitsverbetering enzo. Deze voormiddag onze eerste vergadering gehad en die is heel goed verlopen. Of het in praktijk ook goed gaat, volgt later.
Maar het weekend dus: eeeecht heel gezellig. Mijn blogtitel komt van het boodschappen gaan doen met een paar kindjes zaterdagvoormiddag, omdat Marieke en ik zondag zouden koken voor iedereen. Een van de kindjes was wegdromend weggelopenm we waren hem bijna kwijt int stad maar ik zag em nog net de hoek omgaan, riep de longen uit mijn lijf maar hij hoorde me niet, en ben er dan maar moeten achter lopen. Hilariteit van de buurt alom. Een blanke die Youssouf roept. En toen zei een man tegen mij: "Nice, you're doing protection". Bij deze, ik zit hier nu twee maand en NU zeggen ze dat mijn naam iets betekent in het Swahili. Toevallig is dat net "to protect, take care of". Komt dat even goed uit.
Zondag hebben we enorm afgezien met het koken. We dachten dat chipsi mayai (frietjes met ei) een goed idee zou zijn. Hadden we ons daar even op misrekend. Ze vonden het lekker, maar 20kg friet schillen en snijden en bakken is geen lachertje. Ei bakken in een grote diepe kom op een houtvuur is dat evenmin. Tegen dat we konden eten was het 3u in de namiddag...
Zaterdag is een verhaal apart... Baraka, onze oudste social (17/18 jaar) had net toelating gekregen voor het middelbaar onderwijs. Blijkbaar is dat hier maar voor 1/3 weggelegd, en hij was dus dolgelukkig. Ik heb nog nooit iemand zo vaak horen zeggen dat hij van school houdt en van God houdt... en ok, dat hij poepeloerezat thuiskwam in de namiddag zat er zeker voor iets tussen. Half hilarisch en half zorgwekkend, inclusief huilbuien voor de rest van de dag.
Vreemd hoe ze hier met alcohol omgaan. Seks voor het huwelijk is heel erg taboe, je ziet aan koppels op straat niet dat ze een koppel zijn, maar alcoholmisbruik is redelijk algemeen aanvaard. Soit, moesten we ook eens meegemaakt hebben. "Linda" - "Yes" - "I love school!" ... "Linda" - "Yes" - "I love school!" - "I know, you told me" - "Who told you?? Isidore?" - "No, you told me" - "Oh, good..." En dat de hele namiddag door :p
Soitm tof weekend over het algemeen, geen foto's wegens tijdgebrek. Hopelijk binnen twee weken, met safarifotoos erbij.
Groet,
Linde
donderdag 18 november 2010
"Die Afrikanen, da's toch iets raars he"
Hoihoi alle lieverds thuis!
Blogtitel = een van Sarah's beroemde uitspraken. Al een hele tijd geleden, maar vrij relevant voor wat ik nu wou schrijven :-). Ook zo een van die dingen die je enkel kan zeggen als je hier bent, moesten we het in Belgie proberen waren we racistisch.
Dus, euhm, ik heb nu even geen idee wat het belangrijkste is van de voorbije 3 weken. De foto's stonden er al op, dus dat is vooral uitgaan in Kibo ("The place of the Devil", als je naar de blog van Marieke en Ruben kijkt), en hele dagen in Bangwe zijn, op bezoek gaan bij Pius, en verkiezingen.
De verkiezingen zijn hier heel rustig verlopen! Ik had een beetje een Belgisch gevoel, zo mensen die aanschuiven bij scholen die voor de gelegenheid zijn omgedoopt tot stembureau. De regerende partij heeft heel veel zetels verloren, maar regeert nog steeds, al heeft een van de broeders me wijsgemaakt dat ze eigenlijk verloren hadden en het probeerden te verdoezelen. Tot daar mijn bronnen, veel mogelijkheid om zoiets te dubbelchecken heb ik niet :p.
Zoals beloofd, eerst een lijstje met de geweldige verleidingszinnen die hier al op ons zijn toegepast. En ja, deze blogpost is chaotisch, net zoals mijn hoofd na meer dan anderhalf uur internetcafe en veel te veel te doen en nog een halfuurtje om te beslissen wat ik te zeggen heb! ^^
Het lijstje dus, op volgorde van humorwaarde:
1. Een heel erg dronken jongeman die in Kibo (disco) voor Fabian (een Duitse leeftijdsgenoot die we hier hebben leren kennen) zijn penis bovenhaalde met de mededeling "Look, I'm a Masai!". Waarop Fabian aan mij kwam vragen als Afrikanist in het gezelschap "What's special about Masai penises?"
2. "Can you help me wash my back?" tijdens de zwemactiviteit van Maendeleo in Aqualodge. Ik dacht dat de jongeman bij Maendeleo hoorde, maar hij zat te wachten tot de blanke meisjes het water ingingen, om dan te vragen of ik zeep had.
3. Een jongen die na 10 minuten conversatie weg moest, en zich ervan wou verzekeren dat ik hem niet zou vergeten: "Will you remember me? Remember my name. I won't forget you! I can never forget you!"... en dan een kwartier later bij Marieke gaan polsen wat mijn naam ook weer was.
4. Bij gebrek aan een goeie kennis van het Engels: "(jongen)Can you give my phone number? - (ik)No - (jongen)Why not? - (ik)Because I don't have it". En dezelfde twee jongens: "She's beautiful". Bij het aanspreken van Marieke en mij tegelijk, weliswaar.
5. Niet bedoeld als verleiding hoop ik, maar een van de broeders in Bangwe vertelde me dat hij de buurvrouwen toen ze water kwamen halen over mij had horen roddelen in het Swahili. "They were saying you have a very nice posture. Even me, I think it's perfect. Yes, you have a perfect posture."
6. Wat ze hier algemeen heel vaak doen: simpelweg "I love you! I need you!" als je gewoon langsloopt op straat.
As you see, hier wonen kan niet slecht zijn voor een meisje haar zelfvertrouwen. Net zo min als voor ervaring in tactieken om die gasten dan ook af te schepen... Anders waren we hier allemaal al 5 keer getrouwd.
Soit, en verder... ik ben gestopt met de Lariam (anti-malaria preventie) wegens niet slapen en hallucinaties die nog niet eng waren maar het wel konden worden. Ondertussen weer tiptop in orde. En Bangwe is tof, en morgen ga ik een nieuw project bezoeken waar ik misschien wel in kan werken. Het is begeleiding voor aidspatienten met mentale problemen (omdat die vaak in een depressie sukkelen na diagnose). Ik ga morgen dus mee op huisbezoeken met Tresor (broeder die ook in Aqualodge woont).
Over Bangwe nog wel wat frustraties, zoals een koppige broeder die nog steeds kindjes blijft slaan, en ze nog harder slaat als ze gaan klikken bij de overste (blij dat ze het komen durven zeggen eigenlijk). Ik hou hem in de gaten! En de kinetherapie van Omari (een kreupele jongen die in Bangwe woont)... hij heeft massas pijn en zijn verantwoordelijke denkt dat hij huilt uit ambetantdoenerij.
Nog 5 minuten internettijd, dus tot de volgende !!!
xx Linde
Blogtitel = een van Sarah's beroemde uitspraken. Al een hele tijd geleden, maar vrij relevant voor wat ik nu wou schrijven :-). Ook zo een van die dingen die je enkel kan zeggen als je hier bent, moesten we het in Belgie proberen waren we racistisch.
Dus, euhm, ik heb nu even geen idee wat het belangrijkste is van de voorbije 3 weken. De foto's stonden er al op, dus dat is vooral uitgaan in Kibo ("The place of the Devil", als je naar de blog van Marieke en Ruben kijkt), en hele dagen in Bangwe zijn, op bezoek gaan bij Pius, en verkiezingen.
De verkiezingen zijn hier heel rustig verlopen! Ik had een beetje een Belgisch gevoel, zo mensen die aanschuiven bij scholen die voor de gelegenheid zijn omgedoopt tot stembureau. De regerende partij heeft heel veel zetels verloren, maar regeert nog steeds, al heeft een van de broeders me wijsgemaakt dat ze eigenlijk verloren hadden en het probeerden te verdoezelen. Tot daar mijn bronnen, veel mogelijkheid om zoiets te dubbelchecken heb ik niet :p.
Zoals beloofd, eerst een lijstje met de geweldige verleidingszinnen die hier al op ons zijn toegepast. En ja, deze blogpost is chaotisch, net zoals mijn hoofd na meer dan anderhalf uur internetcafe en veel te veel te doen en nog een halfuurtje om te beslissen wat ik te zeggen heb! ^^
Het lijstje dus, op volgorde van humorwaarde:
1. Een heel erg dronken jongeman die in Kibo (disco) voor Fabian (een Duitse leeftijdsgenoot die we hier hebben leren kennen) zijn penis bovenhaalde met de mededeling "Look, I'm a Masai!". Waarop Fabian aan mij kwam vragen als Afrikanist in het gezelschap "What's special about Masai penises?"
2. "Can you help me wash my back?" tijdens de zwemactiviteit van Maendeleo in Aqualodge. Ik dacht dat de jongeman bij Maendeleo hoorde, maar hij zat te wachten tot de blanke meisjes het water ingingen, om dan te vragen of ik zeep had.
3. Een jongen die na 10 minuten conversatie weg moest, en zich ervan wou verzekeren dat ik hem niet zou vergeten: "Will you remember me? Remember my name. I won't forget you! I can never forget you!"... en dan een kwartier later bij Marieke gaan polsen wat mijn naam ook weer was.
4. Bij gebrek aan een goeie kennis van het Engels: "(jongen)Can you give my phone number? - (ik)No - (jongen)Why not? - (ik)Because I don't have it". En dezelfde twee jongens: "She's beautiful". Bij het aanspreken van Marieke en mij tegelijk, weliswaar.
5. Niet bedoeld als verleiding hoop ik, maar een van de broeders in Bangwe vertelde me dat hij de buurvrouwen toen ze water kwamen halen over mij had horen roddelen in het Swahili. "They were saying you have a very nice posture. Even me, I think it's perfect. Yes, you have a perfect posture."
6. Wat ze hier algemeen heel vaak doen: simpelweg "I love you! I need you!" als je gewoon langsloopt op straat.
As you see, hier wonen kan niet slecht zijn voor een meisje haar zelfvertrouwen. Net zo min als voor ervaring in tactieken om die gasten dan ook af te schepen... Anders waren we hier allemaal al 5 keer getrouwd.
Soit, en verder... ik ben gestopt met de Lariam (anti-malaria preventie) wegens niet slapen en hallucinaties die nog niet eng waren maar het wel konden worden. Ondertussen weer tiptop in orde. En Bangwe is tof, en morgen ga ik een nieuw project bezoeken waar ik misschien wel in kan werken. Het is begeleiding voor aidspatienten met mentale problemen (omdat die vaak in een depressie sukkelen na diagnose). Ik ga morgen dus mee op huisbezoeken met Tresor (broeder die ook in Aqualodge woont).
Over Bangwe nog wel wat frustraties, zoals een koppige broeder die nog steeds kindjes blijft slaan, en ze nog harder slaat als ze gaan klikken bij de overste (blij dat ze het komen durven zeggen eigenlijk). Ik hou hem in de gaten! En de kinetherapie van Omari (een kreupele jongen die in Bangwe woont)... hij heeft massas pijn en zijn verantwoordelijke denkt dat hij huilt uit ambetantdoenerij.
Nog 5 minuten internettijd, dus tot de volgende !!!
xx Linde
donderdag 11 november 2010
Foto's en filmpje!!!
We hebben nu al 2 weken geen internet in Aqualodge, en het kan nog heel lang duren heb ik zo 't gevoel.
Bij deze is mijn tijd in het internetcafe bijna op, geen tijd om blog te typen of uitgebreid te mailen. Wat wel gelukt is, is foto's uploaden en het Bangwe-filmpje is eindelijk op Youtube geraakt!!!
http://www.youtube.com/watch?v=R9YzSWZrAD8
http://picasaweb.google.com/lindejanssens/LindeInKigoma?authkey=Gv1sRgCMb68c_p0ce5lgE
Enjoy! En hooooopelijk binnenkort tot mails allemaal...
Linde
Bij deze is mijn tijd in het internetcafe bijna op, geen tijd om blog te typen of uitgebreid te mailen. Wat wel gelukt is, is foto's uploaden en het Bangwe-filmpje is eindelijk op Youtube geraakt!!!
http://www.youtube.com/watch?v=R9YzSWZrAD8
http://picasaweb.google.com/lindejanssens/LindeInKigoma?authkey=Gv1sRgCMb68c_p0ce5lgE
Enjoy! En hooooopelijk binnenkort tot mails allemaal...
Linde
donderdag 21 oktober 2010
Drukdrukdruk
Zo, nu de elektriciteit het lijkt uit te houden vandaag, dacht ik nog maar eens te schrijven. Er is in elk geval alweer veel te vertellen ondertussen.
Om te beginnen zijn we zoals je merkt nog NIET vertrokken naar het vluchtelingenkamp. Papieren nog niet in orde, en toen werd het uitgesteld tot volgende maandag, en ondertussen alweer tot 1 november. Waarschijnlijk vertrekken we dus ergens in de week van 1 november, maar zeker is dat hier nooit :p. Nuja, mij hoor je niet klagen... Nogal veel schoolwerk gekregen ondertussen, en elke avond te moe om eraan te beginnen. En gezien de voorbije week mijn eerste full-time week in Bangwe was, komt het best goed uit om nog een week extra de kinderen en begeleiders te leren kennen en pas daarna weer een week weg te zijn.
Verder is het ook gewoon een bewogen week geweest, voor ons allemaal denk ik.
Zaterdag ben ik heel de dag goed ziek geweest van een zonneslag. Allemaal goed en wel, die warmte, maar mijn petje vergeet ik toch niet meer de komende uitstappen!
Zaterdag ben ik heel de dag goed ziek geweest van een zonneslag. Allemaal goed en wel, die warmte, maar mijn petje vergeet ik toch niet meer de komende uitstappen!
Zondag heb ik samen ontbeten met Marieke en Ruben, want Zondag = Nutelladag! Niet dat alle luxe ons verder ontbreekt, de voorbije week hebben we decadent genoeg gedaan op vlak van uiteten gaan. We zijn dan ook naar Kibirizi gewandeld, een nabijgeleden vissersdorp, en 's avonds werden we door de broeders uitgenodigd voor het afscheidsfeest van Br. Kaunda, de overste van het Newman Institute (onze grote baas eigenlijk). Die wordt deze week overgeplaatst, zoals dat zo vaak gebeurt met de broeders hier. Van de ene community naar de andere, het moment dat je ingewerkt bent weer op naar een ander land...
Anyway, die broeders weten hoe te feesten! In het begin van de avond was het dan ook heel gezellig, ondanks de eletriekpannes, maar tijdens de speeches van Br. Kaunda en Br. Chris (de vertegenwoordiger van de Belgische Br. Stan, de overste van alle Brothers of Charity in regio Oost-Afrika) kregen we als vrijwilligers ineens nogal een opdoffer. Het huis waar het feest doorging, was het huis waar Br. Kaunda gewoond had met nog andere broeders, die allemaal werden overgeplaatst. Het zou daar dus leeg komen te staan, en ze hadden besloten dat dat "a house for the volunteers" zou worden. Nu is dat daar gelegen in een rijke buurt, op een heuvel vrij geïsoleerd van de rest van de stad (heel lastig om nog af te spreken met mensen enzo), en zou dat betekenen dat we op een blank eiland zouden leven (terwijl we nu toch tenminste elke dag samen eten met de broeders).
Soit, wij dus ambetant voor de rest van de avond en volgende dagen. We hadden het gevoel dat het nogal boven ons hoofd beslist was, en waren toch wel van plan ons niet zomaar uit Aqualodge te laten gooien zonder eerst diplomatisch onze mening te uiten. Nu hebben we gisteren een gesprek gehad met Br. Chris, en waren nogal verbaasd te horen: "I like to throw in a stick, see what emotions get stirred, and then make a decision based on dialogue." Wel, dat heeft gewerkt! :p. Long story short: we mogen hier blijven, en bij deze zijn de betalingen eindelijk ook eens duidelijk afgesproken. Voor volgende vrijwilligers wordt het wel dat huis, jammer genoeg... Ik ben er nog steeds bezorgd om, heel intercultureel kan je ervaring dan niet zijn vrees ik.
Verder zijn daarnet nog twee Belgen aangekomen, Sarah (studente) en Wilfried (een man van middelbare leeftijd die doof is). Zij zullen samen met Marieke het project voor doven in Rumonge uitbouwen. Ik ben haar dus kwijt in Bangwe, al komt ze waarschijnlijk nog wel een dag of 2 in de week daar werken. Wegens de kinderen niet kunnen missen, net als ik ondertussen :-).
Bij deze een mooie overgang, want ik heb nog wat te vertellen over Bangwe!
Volgens wat ik altijd van Marieke hoorde, en mijn eigen indruk de eerste week, hebben zowel de kinderen van Bangwe hele dagen niks te doen, als de begeleiders die zich met hen niet echt bezig houden. Er is geen structuur in verantwoordelijkheden, in dag- en weekplanning, en in de omgeving. Da's voor kinderen sowieso al niet handig, maar voor kinderen met mentale beperking nog moeilijker. Toen Marieke daar aankwam een maand geleden, merkte ze dat er ook geslagen werd, en had het daar uiteraard (vanuit ons perspectief) heel moeilijk mee. Het is hier wel deel van de cultuur, en een klas van 100 kinderen hou je anders niet in de hand, maar met iets van een 20 kinderen en jongeren in totaal en meer dan genoeg begeleiders, heb je tijd genoeg om het anders aan te pakken. Ze heeft zich daar dus vrij sterk tegen verzet, met gelukkig Br. Benjamin (de overste van Bangwe, en de enige van de begeleiders die er effectief ook voor gestudeerd heeft) die achter haar stond.
Nu heeft ze gisteren aan alle opvoeders een les "Behaviour Modification" gegeven, over belonen en straffen dus. Ze waren weliswaar al grotendeels gestopt met slaan sinds de discussies, maar hadden uiteraard een alternatief nodig dat ze dan wél konden gebruiken om met de kinderen om te gaan. En eerlijk, we staan er allebei heel verbaasd van, maar gisteren en vandaag speelden de opvoeders met de kindjes. Ze waren er echt mee bezig, en gebruikten echt de tips die Marieke had aangegeven in haar les. We kunnen er niet goed aan uit of het nu enkel door die les zou komen, maar het is echt van de ene dag op de andere een mentaliteitsverandering. Alsof ze nu ineens doorhebben dat het hun job is om met de kinderen bezig te zijn en er minder tegen hun zin zitten. We kunnen maar hopen dat het zo blijft.
Nog Bangwe-nieuws: gisteren heeft een van onze jongens de hele namiddag met mijn camera rondgelopen, met als gevolg een echt "Het Leven Zoals Het Is in Bangwe"-filmpje van 20min. We gaan het nu nog samen beginnen monteren, en met wat geluk geraakt het op Youtube. Ok, met heel veel geluk, ik vrees dat internet er te traag voor is. Maar we kunnen maar proberen, anders heb ik het voor thuiskomst!
In de loop van het weekend komen er nog wat foto's ook :-)
Groetjes!!!
Linde x
zondag 17 oktober 2010
Behold!
Ik heb mijn eerste foto's in een picasa-album gezet. Watch and you shall see!
http://picasaweb.google.com/lindejanssens/LindeInKigoma?authkey=Gv1sRgCMb68c_p0ce5lgE#
http://picasaweb.google.com/lindejanssens/LindeInKigoma?authkey=Gv1sRgCMb68c_p0ce5lgE#
donderdag 14 oktober 2010
Habari za wiki iliyopita ("The news of last week")
Voor ik heel mijn verhaal begin: http://itskilitime-kigoma.blogspot.com/ (de blog van Katrin en Annelies) en http://www.kumbukumbukigoma.blogspot.com/ (de blog van Marieke en Ruben).
Bij deze: Katrin en Annelies zijn de twee meisjes die ik ontmoet heb in Dar es Salaam, Marieke en Ruben zaten net een maand in Kigoma toen wij hier aankwamen. Annelies en Katrien zijn hier in totaal 6 weken als vrijwilligers en trekken dan verder op reis, Ruben en Marieke zijn studenten ortho die hier net als ik 5 maanden stage zullen lopen. Zij blijven hier dus tot eind januari, ikzelf tot begin maart.
We wonen alle vijf in Aqualodge, in oorsprong een afgedankt hotel dat de Broeders een aantal jaar geleden goedkoop hadden kunnen kopen, wegens het lawaai van de tegenovergelegen elektriciteitsfabriek. Daar hebben wij trouwens helemaal geen last van, want gezien hier op 31 oktober presidentsverkiezingen zijn, zijn daar dit jaar nog nieuwe (geluidloze) machines geïnstalleerd. Aqualodge is dus een community van de Broeders, waar studenten en vrijwilligers aan goedkoop tarief een kamer kunnen krijgen, en waar af en toe ook toeristen langskomen. Nu zit het hier dus helemaal vol, met 5 Belgische studenten/vrijwilligers en 2 Israëlische trekkers die gisteravond zijn binnengevallen (al blijven die laatste waarschijnlijk niet lang). Persoonlijk vind ik het echt gezellig! Nuja, tot zo ver de context.
We zijn hier met ons drietjes vorige week donderdagavond aangekomen na de, laat ons zeggen interessante, busrit. Langs Masaigebied gereden, naar de wc "in de boskes" (zijnde de savanne), 2 ongevallen gezien, veeeeeeel stof, en een mini-whiplashgevoel met al die hobbels. Ze hebben hier namelijk heel veel vluchtheuvels van toch wel een halve meter hoog. Daar wordt ofwel letterlijk in de vlucht over gereden, ofwel wordt er heel bruusk geremd om van de 100km/h naar 20km/u te geraken, en daarna uiteraard meteen weer op te trekken van 20 naar 100. Gelukkig is de bus wel gestopt voor de nacht, en konden we in een guesthouse slapen. 't Is namelijk ook heel de 2-daagse rit lang dezelfde chauffeur aan het stuur.
Toen we aankwamen in Aqualodge, waren we dus alledrie een beetje overweldigd door de luxe hier. We hebben hele grote kamers met een eigen terrasje, de enkele kamers hebben een dubbel bed, aan de guesthouse zelf ligt een prachtig strand en het Tanganyikameer is nog geen 100 meter wandelen van onze kamers. We kwamen ook net aan rond 17u, met een mooie zonsondergang tegen 18u en net op tijd om recht het meer in te duiken. Ik kan zeggen dat het deugd deed!
Vrijdag zijn we naar Maendeleo Youth Center gegaan, om eens af te spreken met Broeder Constantino (de directeur van het Newman Institute of Social Work, met bureau in Maendeleo). Omdat we alledrie wel geïnteresseerd waren in een bezoek aan het vluchtelingenkamp, stelde hij ons toen voor aan Edison, het hoofd van het Ahadi instituut. Ahadi geeft mensen in de vluchtelingenkampen de mogelijkheid afstandsonderwijs te volgen en zo toch te kunnen studeren in het kamp. Daarover later meer.
In de namiddag hebben we een rondleiding gekregen in Bangwe Community, waar kinderen met een handicap worden opgevangen, net als enkele jongeren met sociale problemen (vb. straatkinderen). Ik had zelf meteen een speelpleingevoel, omdat ik het grootste deel van mijn speelpleinmaanden op het andersvalidenplein gestaan heb. Ik voelde me er meteen goed, en besloot dat dat (een van mijn) stageproject(en) zou worden. Marieke, die daar nu net een maand gewerkt heeft en volgende week naar een ander project (Rumonge, voor doven) vertrekt, is opgelucht dat ik daar een beetje zal kunnen overnemen wat zij er begonnen is. Daarna zijn we nog naar Ndela Youth Development Center geweest, maar hadden alledrie niet echt het gevoel dat we daar iets konden vinden wat ons zou liggen. Al was het ook heel tof om daar te zijn, met een groep leeftijdsgenoten die theater speelden in een eigen Art Group. Soit, voor mij dus Bangwe. Annelies en Katrin zijn onderzoek aan het doen om een artikel te schrijven, en zoeken verder ook nog naar een project.
Het weekend was... gohja, lui :-). Na zo'n halve week reizen waren we ook wel blij dat we eens konden niksen. Zondag wel mee naar de mis geweest (die hier 2 uur duurt), en ik was lichtjes teleurgesteld dat die bijna even saai is als bij ons. Wel een koor en dansende kindjes, maar echt enthousiast zijn ze zeker niet.
Maandagvoormiddag hadden Katrin, Annelies en ik een afspraak met Edison ivm ons bezoek aan het vluchtelingenkamp. Hij heeft ons meteen de hele geschiedenis van de vluchtelingen in Kigoma verteld, en de invloed die dat volgens hem heeft op de regio. We waren daar ook om onze papieren in orde te brengen, want je geraakt daar niet zomaar binnen. We gaan er volgende week 4 dagen heen, van 20 tem 23 oktober. We vertrekken de 19de in de namiddag/'s avonds met de bus, en komen zondag de 24ste in de voormiddag terug. Slapen zullen we niet doen in het kamp zelf (dat mag ook helemaal niet), maar in een stad er "dicht"bij (zo'n 60 km).
Het wordt in elk geval ongelooflijk interessant denk ik. Ze hebben ons wel heel duidelijk gemaakt om vooral niks te vragen of zeggen wat te maken heeft met politiek. Dat is hier algemeen in Kigoma al wat moeilijk, en in zo'n kamp brengt dat echt wel spanningen mee. We gaan wél gesprekken voeren met studenten van Ahadi, onder andere studenten Peace Education. De laatste dag dat we daar zijn, is er ook de diploma-uitreiking. Ik kijk er echt naar uit, het is zeker een kans die niet veel mensen krijgen.
Het wordt in elk geval ongelooflijk interessant denk ik. Ze hebben ons wel heel duidelijk gemaakt om vooral niks te vragen of zeggen wat te maken heeft met politiek. Dat is hier algemeen in Kigoma al wat moeilijk, en in zo'n kamp brengt dat echt wel spanningen mee. We gaan wél gesprekken voeren met studenten van Ahadi, onder andere studenten Peace Education. De laatste dag dat we daar zijn, is er ook de diploma-uitreiking. Ik kijk er echt naar uit, het is zeker een kans die niet veel mensen krijgen.
Een heel verhaal he, maar ik ben er bijna :-). Dinsdag- en woensdagvoormiddag ben ik samen met Marieke naar Bangwe gegaan om de kinderen al wat te leren kennen, en zodat zij mij kan inwerken. Dat zal iets makkelijker zijn dan in het Swahili in elk geval. Gisteren was er in Bangwe de officiële opening van de asfaltweg, die hier eigenlijk wel al een jaar ligt.
En VANDAAG *roffelroffelroffel* is het Nyerere-dag, een vrije dag voor iedereen! Er was een ceremonie in het voetbalstadion van Ujiji (een dorp hier vlakbij, zoek maar op, nogal Stanley-gerelateerd), met een traditioneel vuur en een toespraak van de president! Ruben, Katrin, Annelies en ik zijn meegegaan met de kinderen van Maendeleo, die daarheen gingen. Het was in elk geval een serieuze bezienswaardigheid. Zoooooveel volk, en dansers, en tja... De president hebben we niet meer gezien, omdat het Annelies even teveel werd en ze een appelflauwte kreeg. De warmte, de drukte, het geduw... ik was eerlijk gezegd verbaasd dat ik het zelf niet tegenkwam. Nuja, we vielen zo al op als 4 wazungu (white people), en het was een heel gedoe om tussen die drukte uit te geraken, en zelfs om buiten te mogen. Het moeten ook weer die blanken zijn he! :p We zijn dus iets vroeger vertrokken dan gepland, maar de kindjes hebben in ruil een ijsje gekregen. Ik weet niet of ze daar blijer mee waren dan met het zien van de president, maar we hebben ze in elk geval niet horen klagen :-)
Heeeeeeel lang verhaal dus, dat heb je als je zolang wacht met bloggen. De foto's probeer ik in een apart bericht te posten, dan hebben jullie toch een beetje een idee hoe we hier leven.
Groetjes!!! x Linde
dinsdag 5 oktober 2010
Dag 1
Zo, en we zitten op internet. Met dank aan Brother Louis wiens laptop ik nu gebruik, omdat de mijne het "Saint John the Baptist" draadloos netwerk niet wil herkennen. Jawel, draadloos! Ik zou op het binnenkoerke kunnen gaan zitten! Maar daar is het nu lichtelijk te warm voor.
Stress op weg naar de luchthaven, en redelijk nipt het vliegtuig gehaald. En eigenlijk ook omdat ik de immense rij aan de handbagage security post heb voorbijgestoken. Maargoed, ik was al blij dat ik nergens hoorde weergalmen dat ik me dringend moest aanmelden. Ik kwam net aan het begin van de inscheping in de lounge aan :-). Verder hele fijne vlucht gehad enzo, en bij deze ben ik ook fan van KLM ^^. Massa's eten en filmpjes! En toch ook vermeldenswaardig: ik heb de Nijl glinsterend in de zonsondergang naar de horizon zien lopen...
Nu goed, gisteravond dus aangekomen in Dar es Salaam, vanwaar ik nu zit te schrijven in mijn kamer. Vannacht heel goed geslapen. Een warm welkom door de Broeders, een eigen kamer met douche en wc, ze hadden zelfs eten klaargezet voor mij. Al was het wel na 11u 's avonds en zat ik nog volgepropt met vliegtuigdessertjes...
Vanmorgen zou ik meegaan naar de luchthaven, om de binnenvlucht te boeken en een telefoonkaart te kopen. Er werd mij verteld dat het ontbijt om 6u45 was en we om 7u zouden vertrekken. Overslapen uiteraard. De Broeders moesten naar de luchthaven om een paar bezoekers op te pikken. Twee Belgische meisjes, zo bleek, die ook naar Kigoma gaan. Ik voelde me meteen wat minder vreemd.
Omdat ik dus niet meer alleen moet reizen en het een PAK goedkoper is dan de binnenvlucht (55000 TZS (iets van een 30 euro) tov 400 $ (heb ik mij laten wijsmaken)), hebben we beslist om de bus te nemen naar Kigoma. We vertrekken morgenochtend om 5u met de auto naar het busstation, om om 6u de bus naar Kigoma te nemen. Eigenlijk vertrekt hij maar om 12u, maar in Swahili-tijd is dat 6u. 't Is te zeggen: omdat de zon hier altijd opkomt om 6u, is dat "het uur 0" geworden, so to speak. 12u op de middag, zoals wij het gewend zijn, is in Swahili dus 6u. We moeten dus goed opletten, en overal 6u van af trekken om het in onze internationale tijd te zetten.
De bustrit belooft in elk geval een avontuur te worden, zo'n 2daagse rit doorheen het hele land, al zie ik nogal op tegen de hobbelige wegen (gelukkig maar dat ik voor de zekerheid reispilletjes gekocht heb), de hitte en het slaaptekort. Al schijnt het dat we wel wat beestjes gaan zien :-) Soit, jullie horen me dus sowieso niet meer voor vrijdag.
Ik ben zeker nu al vanalles vergeten zeggen... Mijn gsmnummer hier is +255 758 866 782.
Tijd om een wandelingetje te maken in Dar, nu Katrin en Annelies op zijn van hun middagdutje (die hadden de nachtvlucht natuurlijk). Om 18u (internationale tijd :p, 17u voor jullie dus) gaan we naar de mis in de kapel van de broeders, aangrenzend aan het binnenkoerke. Kwestie van dat ook eens mee te maken :-)
Groetsels, en tot de volgende!
xx Linde
Stress op weg naar de luchthaven, en redelijk nipt het vliegtuig gehaald. En eigenlijk ook omdat ik de immense rij aan de handbagage security post heb voorbijgestoken. Maargoed, ik was al blij dat ik nergens hoorde weergalmen dat ik me dringend moest aanmelden. Ik kwam net aan het begin van de inscheping in de lounge aan :-). Verder hele fijne vlucht gehad enzo, en bij deze ben ik ook fan van KLM ^^. Massa's eten en filmpjes! En toch ook vermeldenswaardig: ik heb de Nijl glinsterend in de zonsondergang naar de horizon zien lopen...
Nu goed, gisteravond dus aangekomen in Dar es Salaam, vanwaar ik nu zit te schrijven in mijn kamer. Vannacht heel goed geslapen. Een warm welkom door de Broeders, een eigen kamer met douche en wc, ze hadden zelfs eten klaargezet voor mij. Al was het wel na 11u 's avonds en zat ik nog volgepropt met vliegtuigdessertjes...
Vanmorgen zou ik meegaan naar de luchthaven, om de binnenvlucht te boeken en een telefoonkaart te kopen. Er werd mij verteld dat het ontbijt om 6u45 was en we om 7u zouden vertrekken. Overslapen uiteraard. De Broeders moesten naar de luchthaven om een paar bezoekers op te pikken. Twee Belgische meisjes, zo bleek, die ook naar Kigoma gaan. Ik voelde me meteen wat minder vreemd.
Omdat ik dus niet meer alleen moet reizen en het een PAK goedkoper is dan de binnenvlucht (55000 TZS (iets van een 30 euro) tov 400 $ (heb ik mij laten wijsmaken)), hebben we beslist om de bus te nemen naar Kigoma. We vertrekken morgenochtend om 5u met de auto naar het busstation, om om 6u de bus naar Kigoma te nemen. Eigenlijk vertrekt hij maar om 12u, maar in Swahili-tijd is dat 6u. 't Is te zeggen: omdat de zon hier altijd opkomt om 6u, is dat "het uur 0" geworden, so to speak. 12u op de middag, zoals wij het gewend zijn, is in Swahili dus 6u. We moeten dus goed opletten, en overal 6u van af trekken om het in onze internationale tijd te zetten.
De bustrit belooft in elk geval een avontuur te worden, zo'n 2daagse rit doorheen het hele land, al zie ik nogal op tegen de hobbelige wegen (gelukkig maar dat ik voor de zekerheid reispilletjes gekocht heb), de hitte en het slaaptekort. Al schijnt het dat we wel wat beestjes gaan zien :-) Soit, jullie horen me dus sowieso niet meer voor vrijdag.
Ik ben zeker nu al vanalles vergeten zeggen... Mijn gsmnummer hier is +255 758 866 782.
Tijd om een wandelingetje te maken in Dar, nu Katrin en Annelies op zijn van hun middagdutje (die hadden de nachtvlucht natuurlijk). Om 18u (internationale tijd :p, 17u voor jullie dus) gaan we naar de mis in de kapel van de broeders, aangrenzend aan het binnenkoerke. Kwestie van dat ook eens mee te maken :-)
Groetsels, en tot de volgende!
xx Linde
woensdag 22 september 2010
Nog 11 dagen...
Voor mensen die halfenhalf op de hoogte zijn, maar het niet helemaal kunnen volgen: in het kader van het Postgraduaat Noord-Zuid (inhoudelijk een richting rond ontwikkelingssamenwerking), ga ik 5 maanden op stage naar "het Zuiden". Met mijn bachelor Afrikanistiek, was Afrika logisch en altijd al een droom, en na maanden zoekwerk naar een project kreeg ik een maand geleden eindelijk bevestiging. Ik mag stage lopen bij de Broeders van Liefde in Kigoma (het westen van Tanzania), en op een weekje was alles plots afgesproken.
Om het nog eens concreet te stellen: ik vertrek maandag 4 oktober, en kom terug op zaterdag 5 maart.
Jups, dat komt al heel erg dichtbij. De meeste dingen zijn geregeld (ok, dringend eens werk maken van die afscheidsdrink), en 'k heb een taalgids Swahili gekocht om te blokken op het vliegtuig :-). Visum is afgehaald, verzekeringen min of meer in orde (nog eens nakijken), ik verdraag godzijdank de Lariam, moet nog 1 reeks inentingen krijgen, en als't goed is zijn de broeders in Dar es Salaam aan het zorgen voor mijn binnenvlucht naar Kigoma. Al bedenk ik, na een hele dag de stad doorkruisen voor nog een aantal praktische dingen, dat ik mijn stagecontract nog in orde moet brengen... *slik*. Aan alles gedacht behalve de essentie dus.
Basic info over de stageplaats, de projecten en de regio:
Hm, dat is't wel eventjes voor mijn eerste post. En dan nog is die al langer dan gepland. Ik kan hier zoveel inleiden als ik wil, de ervaringen zelf worden sowieso pakken interessanter om te schrijven en te lezen!
Groetjes,
Linde
Om het nog eens concreet te stellen: ik vertrek maandag 4 oktober, en kom terug op zaterdag 5 maart.
Jups, dat komt al heel erg dichtbij. De meeste dingen zijn geregeld (ok, dringend eens werk maken van die afscheidsdrink), en 'k heb een taalgids Swahili gekocht om te blokken op het vliegtuig :-). Visum is afgehaald, verzekeringen min of meer in orde (nog eens nakijken), ik verdraag godzijdank de Lariam, moet nog 1 reeks inentingen krijgen, en als't goed is zijn de broeders in Dar es Salaam aan het zorgen voor mijn binnenvlucht naar Kigoma. Al bedenk ik, na een hele dag de stad doorkruisen voor nog een aantal praktische dingen, dat ik mijn stagecontract nog in orde moet brengen... *slik*. Aan alles gedacht behalve de essentie dus.
Basic info over de stageplaats, de projecten en de regio:
- Kigoma ligt, zoals gezegd, in het westen van Tanzania, vlak aan het Tanganyika meer. Kigoma ligt vlakbij de grens met Burundi, en aan de andere kant van het meer ligt Congo, met als gevolg heel wat vluchtelingen uit die buurlanden. Het is een vrij kleine stad, die nogal afgelegen is van de rest van het land door slechte bereikbaarheid. Oja, en ze valt in de tijdzone EAT (East African Time), da's GMT+3. Het is daar dus 1 uurtje later dan hier, in de winter 2 uur.
- De Broeders van Liefde (noordelijke afdeling: Caraes) steunen daar een hele hoop projecten. Het makkelijkste is dat ik de link doorgeef en jullie zelf, indien geïnteresseerd, de korte voorstelling lezen. Op http://www.caraes.org/38222/projecten-in-het-zuiden/lijst.html vind je een hele lijst voor Tanzania. Alles in Kigoma is relevant voor mij ;-). 't Is de bedoeling dat ik de eerste week eens rondkijk waar ze wel iemand kunnen gebruiken, waar ik eventueel iets kan bijdragen, wat me interesseert... Volgens alle informatie die ik nu heb, zie ik Maendeleo Youth Center wel zitten, en de kans is groot dat ik daar sowieso een tijdje in meedraai voor de ervaring, maar of dat mijn hele stage wordt staat nog niet vast. Maendeleo kan je trouwens opzoeken op Google Earth: 4°52’46,03” Zuiderbreedte, 29°37’43,35" Oosterlengte.
Hm, dat is't wel eventjes voor mijn eerste post. En dan nog is die al langer dan gepland. Ik kan hier zoveel inleiden als ik wil, de ervaringen zelf worden sowieso pakken interessanter om te schrijven en te lezen!
Groetjes,
Linde
Abonneren op:
Reacties (Atom)