Drukdrukdruk

Zo, nu de elektriciteit het lijkt uit te houden vandaag, dacht ik nog maar eens te schrijven. Er is in elk geval alweer veel te vertellen ondertussen.

Om te beginnen zijn we zoals je merkt nog NIET vertrokken naar het vluchtelingenkamp. Papieren nog niet in orde, en toen werd het uitgesteld tot volgende maandag, en ondertussen alweer tot 1 november. Waarschijnlijk vertrekken we dus ergens in de week van 1 november, maar zeker is dat hier nooit :p. Nuja, mij hoor je niet klagen... Nogal veel schoolwerk gekregen ondertussen, en elke avond te moe om eraan te beginnen. En gezien de voorbije week mijn eerste full-time week in Bangwe was, komt het best goed uit om nog een week extra de kinderen en begeleiders te leren kennen en pas daarna weer een week weg te zijn.

Verder is het ook gewoon een bewogen week geweest, voor ons allemaal denk ik.

Zaterdag ben ik heel de dag goed ziek geweest van een zonneslag. Allemaal goed en wel, die warmte, maar mijn petje vergeet ik toch niet meer de komende uitstappen!

Zondag heb ik samen ontbeten met Marieke en Ruben, want Zondag = Nutelladag! Niet dat alle luxe ons verder ontbreekt, de voorbije week hebben we decadent genoeg gedaan op vlak van uiteten gaan. We zijn dan ook naar Kibirizi gewandeld, een nabijgeleden vissersdorp, en 's avonds werden we door de broeders uitgenodigd voor het afscheidsfeest van Br. Kaunda, de overste van het Newman Institute (onze grote baas eigenlijk). Die wordt deze week overgeplaatst, zoals dat zo vaak gebeurt met de broeders hier. Van de ene community naar de andere, het moment dat je ingewerkt bent weer op naar een ander land...

Anyway, die broeders weten hoe te feesten! In het begin van de avond was het dan ook heel gezellig, ondanks de eletriekpannes, maar tijdens de speeches van Br. Kaunda en Br. Chris (de vertegenwoordiger van de Belgische Br. Stan, de overste van alle Brothers of Charity in regio Oost-Afrika) kregen we als vrijwilligers ineens nogal een opdoffer. Het huis waar het feest doorging, was het huis waar Br. Kaunda gewoond had met nog andere broeders, die allemaal werden overgeplaatst. Het zou daar dus leeg komen te staan, en ze hadden besloten dat dat "a house for the volunteers" zou worden. Nu is dat daar gelegen in een rijke buurt, op een heuvel vrij geïsoleerd van de rest van de stad (heel lastig om nog af te spreken met mensen enzo), en zou dat betekenen dat we op een blank eiland zouden leven (terwijl we nu toch tenminste elke dag samen eten met de broeders).

Soit, wij dus ambetant voor de rest van de avond en volgende dagen. We hadden het gevoel dat het nogal boven ons hoofd beslist was, en waren toch wel van plan ons niet zomaar uit Aqualodge te laten gooien zonder eerst diplomatisch onze mening te uiten. Nu hebben we gisteren een gesprek gehad met Br. Chris, en waren nogal verbaasd te horen: "I like to throw in a stick, see what emotions get stirred, and then make a decision based on dialogue." Wel, dat heeft gewerkt! :p. Long story short: we mogen hier blijven, en bij deze zijn de betalingen eindelijk ook eens duidelijk afgesproken. Voor volgende vrijwilligers wordt het wel dat huis, jammer genoeg... Ik ben er nog steeds bezorgd om, heel intercultureel kan je ervaring dan niet zijn vrees ik.

Verder zijn daarnet nog twee Belgen aangekomen, Sarah (studente) en Wilfried (een man van middelbare leeftijd die doof is). Zij zullen samen met Marieke het project voor doven in Rumonge uitbouwen. Ik ben haar dus kwijt in Bangwe, al komt ze waarschijnlijk nog wel een dag of 2 in de week daar werken. Wegens de kinderen niet kunnen missen, net als ik ondertussen :-).

Bij deze een mooie overgang, want ik heb nog wat te vertellen over Bangwe!

Volgens wat ik altijd van Marieke hoorde, en mijn eigen indruk de eerste week, hebben zowel de kinderen van Bangwe hele dagen niks te doen, als de begeleiders die zich met hen niet echt bezig houden. Er is geen structuur in verantwoordelijkheden, in dag- en weekplanning, en in de omgeving. Da's voor kinderen sowieso al niet handig, maar voor kinderen met mentale beperking nog moeilijker. Toen Marieke daar aankwam een maand geleden, merkte ze dat er ook geslagen werd, en had het daar uiteraard (vanuit ons perspectief) heel moeilijk mee. Het is hier wel deel van de cultuur, en een klas van 100 kinderen hou je anders niet in de hand, maar met iets van een 20 kinderen en jongeren in totaal en meer dan genoeg begeleiders, heb je tijd genoeg om het anders aan te pakken. Ze heeft zich daar dus vrij sterk tegen verzet, met gelukkig Br. Benjamin (de overste van Bangwe, en de enige van de begeleiders die er effectief ook voor gestudeerd heeft) die achter haar stond.

Nu heeft ze gisteren aan alle opvoeders een les "Behaviour Modification" gegeven, over belonen en straffen dus. Ze waren weliswaar al grotendeels gestopt met slaan sinds de discussies, maar hadden uiteraard een alternatief nodig dat ze dan wél konden gebruiken om met de kinderen om te gaan. En eerlijk, we staan er allebei heel verbaasd van, maar gisteren en vandaag speelden de opvoeders met de kindjes. Ze waren er echt mee bezig, en gebruikten echt de tips die Marieke had aangegeven in haar les. We kunnen er niet goed aan uit of het nu enkel door die les zou komen, maar het is echt van de ene dag op de andere een mentaliteitsverandering. Alsof ze nu ineens doorhebben dat het hun job is om met de kinderen bezig te zijn en er minder tegen hun zin zitten. We kunnen maar hopen dat het zo blijft.

Nog Bangwe-nieuws: gisteren heeft een van onze jongens de hele namiddag met mijn camera rondgelopen, met als gevolg een echt "Het Leven Zoals Het Is in Bangwe"-filmpje van 20min. We gaan het nu nog samen beginnen monteren, en met wat geluk geraakt het op Youtube. Ok, met heel veel geluk, ik vrees dat internet er te traag voor is. Maar we kunnen maar proberen, anders heb ik het voor thuiskomst!

In de loop van het weekend komen er nog wat foto's ook :-)

Groetjes!!!

Linde x

Behold!

Ik heb mijn eerste foto's in een picasa-album gezet. Watch and you shall see!

http://picasaweb.google.com/lindejanssens/LindeInKigoma?authkey=Gv1sRgCMb68c_p0ce5lgE#

Habari za wiki iliyopita ("The news of last week")

Voor ik heel mijn verhaal begin: http://itskilitime-kigoma.blogspot.com/ (de blog van Katrin en Annelies) en http://www.kumbukumbukigoma.blogspot.com/ (de blog van Marieke en Ruben).

Bij deze: Katrin en Annelies zijn de twee meisjes die ik ontmoet heb in Dar es Salaam, Marieke en Ruben zaten net een maand in Kigoma toen wij hier aankwamen. Annelies en Katrien zijn hier in totaal 6 weken als vrijwilligers en trekken dan verder op reis, Ruben en Marieke zijn studenten ortho die hier net als ik 5 maanden stage zullen lopen. Zij blijven hier dus tot eind januari, ikzelf tot begin maart.

We wonen alle vijf in Aqualodge, in oorsprong een afgedankt hotel dat de Broeders een aantal jaar geleden goedkoop hadden kunnen kopen, wegens het lawaai van de tegenovergelegen elektriciteitsfabriek. Daar hebben wij trouwens helemaal geen last van, want gezien hier op 31 oktober presidentsverkiezingen zijn, zijn daar dit jaar nog nieuwe (geluidloze) machines geïnstalleerd. Aqualodge is dus een community van de Broeders, waar studenten en vrijwilligers aan goedkoop tarief een kamer kunnen krijgen, en waar af en toe ook toeristen langskomen. Nu zit het hier dus helemaal vol, met 5 Belgische studenten/vrijwilligers en 2 Israëlische trekkers die gisteravond zijn binnengevallen (al blijven die laatste waarschijnlijk niet lang). Persoonlijk vind ik het echt gezellig! Nuja, tot zo ver de context.

We zijn hier met ons drietjes vorige week donderdagavond aangekomen na de, laat ons zeggen interessante, busrit. Langs Masaigebied gereden, naar de wc "in de boskes" (zijnde de savanne), 2 ongevallen gezien, veeeeeeel stof, en een mini-whiplashgevoel met al die hobbels. Ze hebben hier namelijk heel veel vluchtheuvels van toch wel een halve meter hoog. Daar wordt ofwel letterlijk in de vlucht over gereden, ofwel wordt er heel bruusk geremd om van de 100km/h naar 20km/u te geraken, en daarna uiteraard meteen weer op te trekken van 20 naar 100. Gelukkig is de bus wel gestopt voor de nacht, en konden we in een guesthouse slapen. 't Is namelijk ook heel de 2-daagse rit lang dezelfde chauffeur aan het stuur.

Toen we aankwamen in Aqualodge, waren we dus alledrie een beetje overweldigd door de luxe hier. We hebben hele grote kamers met een eigen terrasje, de enkele kamers hebben een dubbel bed, aan de guesthouse zelf ligt een prachtig strand en het Tanganyikameer is nog geen 100 meter wandelen van onze kamers. We kwamen ook net aan rond 17u, met een mooie zonsondergang tegen 18u en net op tijd om recht het meer in te duiken. Ik kan zeggen dat het deugd deed!

Vrijdag zijn we naar Maendeleo Youth Center gegaan, om eens af te spreken met Broeder Constantino (de directeur van het Newman Institute of Social Work, met bureau in Maendeleo). Omdat we alledrie wel geïnteresseerd waren in een bezoek aan het vluchtelingenkamp, stelde hij ons toen voor aan Edison, het hoofd van het Ahadi instituut. Ahadi geeft mensen in de vluchtelingenkampen de mogelijkheid afstandsonderwijs te volgen en zo toch te kunnen studeren in het kamp. Daarover later meer.

In de namiddag hebben we een rondleiding gekregen in Bangwe Community, waar kinderen met een handicap worden opgevangen, net als enkele jongeren met sociale problemen (vb. straatkinderen). Ik had zelf meteen een speelpleingevoel, omdat ik het grootste deel van mijn speelpleinmaanden op het andersvalidenplein gestaan heb. Ik voelde me er meteen goed, en besloot dat dat (een van mijn) stageproject(en) zou worden. Marieke, die daar nu net een maand gewerkt heeft en volgende week naar een ander project (Rumonge, voor doven) vertrekt, is opgelucht dat ik daar een beetje zal kunnen overnemen wat zij er begonnen is. Daarna zijn we nog naar Ndela Youth Development Center geweest, maar hadden alledrie niet echt het gevoel dat we daar iets konden vinden wat ons zou liggen. Al was het ook heel tof om daar te zijn, met een groep leeftijdsgenoten die theater speelden in een eigen Art Group. Soit, voor mij dus Bangwe. Annelies en Katrin zijn onderzoek aan het doen om een artikel te schrijven, en zoeken verder ook nog naar een project.

Het weekend was... gohja, lui :-). Na zo'n halve week reizen waren we ook wel blij dat we eens konden niksen. Zondag wel mee naar de mis geweest (die hier 2 uur duurt), en ik was lichtjes teleurgesteld dat die bijna even saai is als bij ons. Wel een koor en dansende kindjes, maar echt enthousiast zijn ze zeker niet.

Maandagvoormiddag hadden Katrin, Annelies en ik een afspraak met Edison ivm ons bezoek aan het vluchtelingenkamp. Hij heeft ons meteen de hele geschiedenis van de vluchtelingen in Kigoma verteld, en de invloed die dat volgens hem heeft op de regio. We waren daar ook om onze papieren in orde te brengen, want je geraakt daar niet zomaar binnen. We gaan er volgende week 4 dagen heen, van 20 tem 23 oktober. We vertrekken de 19de in de namiddag/'s avonds met de bus, en komen zondag de 24ste in de voormiddag terug. Slapen zullen we niet doen in het kamp zelf (dat mag ook helemaal niet), maar in een stad er "dicht"bij (zo'n 60 km).
Het wordt in elk geval ongelooflijk interessant denk ik. Ze hebben ons wel heel duidelijk gemaakt om vooral niks te vragen of zeggen wat te maken heeft met politiek. Dat is hier algemeen in Kigoma al wat moeilijk, en in zo'n kamp brengt dat echt wel spanningen mee. We gaan wél gesprekken voeren met studenten van Ahadi, onder andere studenten Peace Education. De laatste dag dat we daar zijn, is er ook  de diploma-uitreiking. Ik kijk er echt naar uit, het is zeker een kans die niet veel mensen krijgen.

Een heel verhaal he, maar ik ben er bijna :-). Dinsdag- en woensdagvoormiddag ben ik samen met Marieke naar Bangwe gegaan om de kinderen al wat te leren kennen, en zodat zij mij kan inwerken. Dat zal iets makkelijker zijn dan in het Swahili in elk geval. Gisteren was er in Bangwe de officiële opening van de asfaltweg, die hier eigenlijk wel al een jaar ligt.

En VANDAAG *roffelroffelroffel* is het Nyerere-dag, een vrije dag voor iedereen! Er was een ceremonie in het voetbalstadion van Ujiji (een dorp hier vlakbij, zoek maar op, nogal Stanley-gerelateerd), met een traditioneel vuur en een toespraak van de president! Ruben, Katrin, Annelies en ik zijn meegegaan met de kinderen van Maendeleo, die daarheen gingen. Het was in elk geval een serieuze bezienswaardigheid. Zoooooveel volk, en dansers, en tja... De president hebben we niet meer gezien, omdat het Annelies even teveel werd en ze een appelflauwte kreeg. De warmte, de drukte, het geduw... ik was eerlijk gezegd verbaasd dat ik het zelf niet tegenkwam. Nuja, we vielen zo al op als 4 wazungu (white people), en het was een heel gedoe om tussen die drukte uit te geraken, en zelfs om buiten te mogen. Het moeten ook weer die blanken zijn he! :p We zijn dus iets vroeger vertrokken dan gepland, maar de kindjes hebben in ruil een ijsje gekregen. Ik weet niet of ze daar blijer mee waren dan met het zien van de president, maar we hebben ze in elk geval niet horen klagen :-)

Heeeeeeel lang verhaal dus, dat heb je als je zolang wacht met bloggen. De foto's probeer ik in een apart bericht te posten, dan hebben jullie toch een beetje een idee hoe we hier leven.

Groetjes!!! x Linde

Dag 1

Zo, en we zitten op internet. Met dank aan Brother Louis wiens laptop ik nu gebruik, omdat de mijne het "Saint John the Baptist" draadloos netwerk niet wil herkennen. Jawel, draadloos! Ik zou op het binnenkoerke kunnen gaan zitten! Maar daar is het nu lichtelijk te warm voor.

Stress op weg naar de luchthaven, en redelijk nipt het vliegtuig gehaald. En eigenlijk ook omdat ik de immense rij aan de handbagage security post heb voorbijgestoken. Maargoed, ik was al blij dat ik nergens hoorde weergalmen dat ik me dringend moest aanmelden. Ik kwam net aan het begin van de inscheping in de lounge aan :-). Verder hele fijne vlucht gehad enzo, en bij deze ben ik ook fan van KLM ^^. Massa's eten en filmpjes! En toch ook vermeldenswaardig: ik heb de Nijl glinsterend in de zonsondergang naar de horizon zien lopen...

Nu goed, gisteravond dus aangekomen in Dar es Salaam, vanwaar ik nu zit te schrijven in mijn kamer. Vannacht heel goed geslapen. Een warm welkom door de Broeders, een eigen kamer met douche en wc, ze hadden zelfs eten klaargezet voor mij. Al was het wel na 11u 's avonds en zat ik nog volgepropt met vliegtuigdessertjes...
Vanmorgen zou ik meegaan naar de luchthaven, om de binnenvlucht te boeken en een telefoonkaart te kopen. Er werd mij verteld dat het ontbijt om 6u45 was en we om 7u zouden vertrekken. Overslapen uiteraard. De Broeders moesten naar de luchthaven om een paar bezoekers op te pikken. Twee Belgische meisjes, zo bleek, die ook naar Kigoma gaan. Ik voelde me meteen wat minder vreemd.

Omdat ik dus niet meer alleen moet reizen en het een PAK goedkoper is dan de binnenvlucht (55000 TZS (iets van een 30 euro) tov 400 $ (heb ik mij laten wijsmaken)), hebben we beslist om de bus te nemen naar Kigoma. We vertrekken morgenochtend om 5u met de auto naar het busstation, om om 6u de bus naar Kigoma te nemen. Eigenlijk vertrekt hij maar om 12u, maar in Swahili-tijd is dat 6u. 't Is te zeggen: omdat de zon hier altijd opkomt om 6u, is dat "het uur 0" geworden, so to speak. 12u op de middag, zoals wij het gewend zijn, is in Swahili dus 6u. We moeten dus goed opletten, en overal 6u van af trekken om het in onze internationale tijd te zetten.
De bustrit belooft in elk geval een avontuur te worden, zo'n 2daagse rit doorheen het hele land, al zie ik nogal op tegen de hobbelige wegen (gelukkig maar dat ik voor de zekerheid reispilletjes gekocht heb), de hitte en het slaaptekort. Al schijnt het dat we wel wat beestjes gaan zien :-) Soit, jullie horen me dus sowieso niet meer voor vrijdag.

Ik ben zeker nu al vanalles vergeten zeggen... Mijn gsmnummer hier is +255 758 866 782.
Tijd om een wandelingetje te maken in Dar, nu Katrin en Annelies op zijn van hun middagdutje (die hadden de nachtvlucht natuurlijk). Om 18u (internationale tijd :p, 17u voor jullie dus) gaan we naar de mis in de kapel van de broeders, aangrenzend aan het binnenkoerke. Kwestie van dat ook eens mee te maken :-)

Groetsels, en tot de volgende!
xx Linde